ว “ลูเยียไม่สังหารเจ้าเพราะอะไร?”
เว่ยอวี่ซิวร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัวกำลังจะอธิบาย ปัง!
เชียงปอฉวีฟาดฝ่ามือหนึ่งทีจนกระดูกไหล่ของเว่ยอวี่ซิวแตกละเอียด
“ลูเยียไม่สังหารข้า ข้าก็สังหารเอง!”
แววตาของเชียงปอฉวีเยียบเย็นดุดัน เลือดหลายหยดกระเซ็นใส่ใบหน้าของเขาทำให้ใบหน้าของเขาเพิ่มความดุร้ายขึ้นอีกส่วน
ยามใกล้ตายแววตาของเว่ยอวี่ซิวเต็มไปด้วยความตกตะลึงและงงงวย
เขาคงคาดไม่ถึงว่าตนเองรอดชีวิตจากน้ำมือลูเยียที่เขาหักหลังแต่กลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของเชียงปอฉวีผู้ที่เขามองว่าเป็นผู้ช่วยชีวิต
ต้องบอกว่านี่เป็นเรื่องน่าขันอย่างยิ่ง
“กลับวังหลวง!”
เชียงปอฉวีโบกมือเป็นสัญญาณนำทหารรักษาพระองค์กลุ่มนั้นรีบเดินทางกลับไปทันที
ขณะที่ยังอยู่ระหว่างทางเหนือพระราชวังปรากฏพลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นกะทันหัน พุ่งปะทะมวลเมฆจนแปรปรวน
“เป็นพลังลมปราณของขันทีเฝิงกระทั่งเขายังต้องลงมือเชียวหรือ?”
เชียงปอฉวีตกใจพลันนึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
กระทั่งค่ายกลเปลวเพลิงลี้ลับจือเวยก็เปิดใช้งานแล้ว การจะสังหารลูเยียผู้ชั่วช้านั้นช่างง่ายดายเพียงใดไยต้องให้ขันทีเฝิงลงมือด้วย?
หรือว่าแม้แต่ค่ายกลเปลวเพลิงลี้ลับจือเวยก็ไม่สามารถสังหารลูเยียได้?
เชียงปอฉวีรู้สึกใจสั่นสะท้านร้องตะโกนว่า “เร็วเข้า! รีบกลับวังหลวงโดยเร็วที่สุด!”
ฝนยามราตรียังคงกระหน่ำไม่หยุด
เมื่อค่ายกลเปลวเพลิงลี้ลับจือเวยเริ่มทำงานเพียงแค่กลิ่นอายที่
