“หลังจากได้รับข่าวการตายของลูเยีย กระหม่อมได้ออกคำสั่งถอนกำลังทั้งหมดในเมืองแล้ว กำลังพลที่เคยรับใช้พวกเราก็ได้แยกย้ายกันไปหมดแล้วพะยะค่ะ”
ใบหน้าอันงดงามของพานหลานอวินแปรเปลี่ยนเป็นหม่นหมองทันที “กับดักที่เตรียมไว้รับมือสำนักกระบี่เกาสวรรค์โดยเฉพาะก็ถูกถอนออกไปหมดแล้วหรือ?”
เชียงปอฉวีก้มหน้าลงพลางอธิบาย “ข้าเห็นว่าลูเยียตายแล้ว เรื่องราวน่าจะจบสิ้นลง ใครจะคาดคิดว่า…”
เพียะ!
พานหลานอวินสะบัดฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของเชียงปอฉวีอย่างแรง “เจ้าโง่! ถ้าหากลูเยียยังไม่ตายเล่า?”
แก้มของเชียงปอฉวีรู้สึกแสบร้อน เขากล่าวด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ “ลูเยียเป็นไปไม่ได้ที่จะยังมีชีวิตอยู่ ทุกคนในสำนักศึกษาต้าเฉียนต่างเห็นกับตาว่าลูเยียถูกจีเสวียนหงสังหาร!”
พานหลานอวินใบหน้างามเย็นชาดุจน้ำแข็ง “เช่นนั้นข้าขอถามเจ้า เจ้าเห็นศพของลูเยียด้วยตาตนเองแล้วหรือยัง? เว่ยจงโหมวที่ไปขอศพของลูเยียเหตุใดจึงไม่มีข่าวคราวอีกเล่า? แล้วป้ายคำสั่งของลูเยียเหตุใดจึงปรากฏขึ้นแถวจวนของเวิงอวี้ชิว?”
เมื่อถูกซักถามติดๆ กันเช่นนี้เชียงปอฉวีก็รู้สึกตัวว่าสถานการณ์ไม่ดี หรือว่า… ลูเยียจะยังไม่ได้ตายจริงๆ?
แววตาของพานหลานอวินเย็นยะเยือก “เจ้าจงนำทหารรักษาพระองค์ไปที่จวนของเวิงอวี้ชิวโดยทันที! รีบไปปิดล้อมพื้นที่นั้นให้แน่นหนาที่สุด! นอกจากนี้ให้ส่งข่าวไปยังกรมตรวจการเสวียนจิง กรมรักษ์หลวง และกรมปราบปีศาจ ให้พวกเขาทั้งหมดร่วมมื
