ฆ่าล้างตระกูล!
เมิ่งเสวียนรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก “ถึงกับยอมส่งผู้แข็งแกร่งขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นไปตายเพียงเพื่อจะยัดเยียดความผิดให้ลูเยีย?”
เชียงปอฉวิส่ายหน้า “หากเขาเหล่านั้นทำสำเร็จทุกอย่างย่อมเป็นเรื่องดี แต่หากพวกเขาตาย ลูเยียย่อมกลายเป็นขุนนางกบฏโดยสมบูรณ์”
จากนั้นเขาก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านมหาเสนาบดีเมิ่งเสวียนโปรดวางใจได้ พวกผู้แข็งแกร่งขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ที่ตายไปเหล่านั้นล้วนเป็นผู้ฝึกตนนอกรีตที่ไม่มีพื้นเพและไม่มีผู้สนับสนุน ตายไปก็ไม่เสียดายอันใด ไม่มีความสำคัญอะไรทั้งนั้น”
เมิ่งเสวียนมีสีหน้าเคร่งขรึม เหตุใดจึงมิใช่วิธีอื่น? จึงต้องทำถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เชียงปอฉวิถอนหายใจ “ท่านมหาเสนาบดีถามทั้งๆ ที่คำตอบอยู่อย่างนั้น ท่านไม่เข้าใจหรือว่าเว้นเสียแต่ลูเยียจะก่อเหตุร้ายแรงเช่นนี้ มิเช่นนั้นบรรดาตระกูลผู้พิทักษ์แผ่นดินใหญ่ๆ จะไม่มีวันร่วมมือกับราชวงศ์เชียงของข้าโดยง่าย?”
หลังจากหยุดไปชั่วครู่เขามองเมิ่งเสวียน “อย่างตัวท่านเองแม้จะเป็นมหาเสนาบดีแห่งกรมปราบปีศาจกลับไม่ยอมมอบเชี่ยหลิงชิวให้พวกเราจัดการ ทั้งยามนี้ยังแสดงความไม่พอใจในสิ่งที่ข้าทำอีก”
“หึๆ ถ้าข้าไม่บีบบังคับพวกท่านสักหน่อย พวกท่านจะยอมลงมือจัดการกับลูเยียด้วยตัวเองได้อย่างไร?”
เมิ่งเสวียนยิ่งมีสีหน้าเคร่งขรึมมากขึ้น “ข้าเชื่อว่าถ้าฝ่าบาทเสด็จกลับมา พระองค์ต้องสืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่างแน่นอน!”
