‘แต่ใครเล่าจะคิดว่า เผ่าปีศาจปี้ฟางจะทุ่มสุดตัวถึงเพียงนี้ แตกต่างจากวิถีการกระทำในอดีตโดยสิ้นเชิง’
ชิงชิวเหยาเยว่กดความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนในใจไว้
เสียใจหรือ?
ย่อมมีแน่นอน
แต่ในเวลานี้จะถอยไม่ได้เด็ดขาด!
“ทุกท่าน พวกท่านเห็นสิ่งผิดปกติใดในตัวของ ‘ท่านใต้เท้าลู่’ หรือไม่?”
บรรพชนข่งเซิง บรรพชนปาเฟิง และบรรพชนคนอื่น ๆ ก็กำลังสนทนากันอย่างเงียบ ๆ
“มองอันใดกันเล่า เจ้าเฒ่าหลิงเจินกำชับแล้วกำชับอีก ห้ามพวกเราบุ่มบ่ามหยั่งเชิง เพียงแค่ใช้ตาเปล่ามอง ใครจะเห็นอะไรได้?”
“ท่านใต้เท้าลู่ผู้นี้มีภูมิหลังอย่างไร และมีความผิดปกติอะไรในตัวของเขา สำคัญหรือไม่? สิ่งสำคัญคือเขามีความสามารถที่จะไขความลับของสมบัติตกทอดแห่งเทียนจิ้นหรือไม่ต่างหาก!”
“หากเขาทำได้ อย่าว่าแต่จะเรียกคำว่าท่านใต้เท้าลู่เลย ต่อให้ต้องเรียกท่านบรรพบุรุษ ข้าก็ไม่รังเกียจ!”
“รอดูเถิด อีกไม่นานก็ได้ล่วงรู้ความจริง สหายเต๋าหลิงเจินคงไม่โกหกในเรื่องสำคัญเช่นนี้”
เมื่อคืนที่ผ่านมา บรรพชนเหล่านี้ล้วนได้รับจดหมายที่บรรพชนหลิงเจินเขียนด้วยลายมือตนเอง พวกเขาจึงรีบเดินทางมาในวันนี้
