แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาต่างก็มีความสงสัยในใจ ไม่กล้าเชื่อคำสัญญาของบรรพชนหลิงเจินทั้งหมด
นอกจากนี้ พวกเขาก็ยังคลางแคลงใจในเรื่องตัวตนและที่มาของลู่เยี่ย
ทว่าไม่มีผู้ใดกล่าวอันใดออกมา
เพียงแค่รักษาท่าทีสุภาพไว้เพียงเปลือกนอกก็นับว่าเพียงพอแล้ว
“เริ่มแล้ว!”
เหล่าบรรพชนหยุดการสนทนาลงทันที พวกเขาสังเกตเห็นว่าบรรพชนหลิงเจินเตรียมพร้อมที่จะลงมือแล้ว
……
“เจ้าเฒ่าหลิงเจิน เจ้าคิดจะบุกเดี่ยวเป็นทัพหน้าคนเดียวรึ?”
ภายในประตูเขา บรรพชนเสวี่ยอวี่เอ่ยปากด้วยรอยยิ้มเย็นชา
ทันใดนั้น เหล่าผู้แข็งแกร่งเผ่าปีศาจชิงชิวก็เห็นว่า ในบรรดาบรรพชนเหล่านั้น มีเพียงบรรพชนหลิงเจินคนเดียวที่ก้าวออกมาเท่านั้น
ส่วนบรรพชนท่านอื่นยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น โดยไม่มีแม้แต่ความตั้งใจที่จะลงมือพร้อมกันเลย!
“หรือว่าปีศาจเฒ่าเหล่านั้นกลัวตาย เพียงแค่มาร่วมโบกธงร้องตะโกนข่มขู่เผ่าของข้าเท่านั้นหรือ?”
น้ำเสียงของบรรพชนเสวี่ยอวี่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
ชิงชิวเหยาเยว่และคนอื่น ๆ พลันฉุกใจคิด
จริงแท้แน่นอน พวกปีศาจเฒ่าเหล่านั้นแต่ละคนล้วนเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่ากัน พวกเขาจะยอมเสียสละชีวิตเพื่อบรรพชนหลิงเจินได้อย่างไร?
“เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว”
