ครู่หนึ่ง ม่านพลังป้องกันภูเขาศักดิ์สิทธิ์ชิงชิวพลันเปิดออก กลุ่มเงาร่างเดินออกมาจากประตูเขา
ผู้นำหน้าคือหญิงสาวรูปร่างอ้อนแอ้น
นางก็คือประมุขเผ่าปีศาจชิงชิว ‘ชิงชิวเหยาเยว่’ นั่นเอง!
“เจ้าเฒ่าหลิงเจิน ป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย ว่ามาสิ เจ้ามาที่นี่ทำไม?”
แววตาของชิงชิวเหยาเยว่เย็นชา คำพูดของนางช่างไม่สุภาพเลยแม้แต่น้อย
ขณะที่นางพูด นางกวาดสายตาไปยังเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างกายบรรพชนหลิงเจิน คิ้วงามของนางพลันขมวดเล็กน้อย
เด็กหนุ่มมนุษย์ผู้อยู่ในขอบเขตแท่นทองคำหรือ?
เจ้าเฒ่าหลิงเจินเหตุใดจึงพาเด็กน้อยเช่นนี้มาด้วย?
บรรพชนหลิงเจินเอ่ยเสียงเย็น “แล้วบรรพชนเสวี่ยอวี่ของพวกเจ้าเล่า? เหตุใดไม่ออกมาพบข้า?”
ในเผ่าปีศาจชิงชิว บรรพชนเสวี่ยอวี่คือตัวตนประดุจเสาหลักค้ำฟ้า มีพลังบำเพ็ญเต๋าและลำดับอาวุโสสูงสุด
อีกทั้งยังเป็นคนเดียวที่มีคุณสมบัติพอจะทำให้บรรพชนหลิงเจินมีความยำเกรงอยู่บ้าง!
“เจ้าคิดว่าการที่เจ้ามาด้วยตนเองจะมีคุณสมบัติพอที่จะให้ท่านบรรพชนเสวี่ยอวี่ต้องออกมาพบเจ้าหรือ?”
ชิงชิวเหยาเยว่หัวเราะเบา ๆ “ช่างน่าขัน!”
ใบหน้าของบรรพชนหลิงเจินปรากฏรอยโทสะขึ้นมา
