ลู่เยี่ยกล่าวว่า “หากข้าปล่อยให้เจ้าตายไปเช่นนี้ ท้ายที่สุดก็เท่ากับข้าอาศัยอำนาจของมหาปุโรหิตอี้เทียนผู้นั้น เจ้าคงจะไม่ยอมรับในใจ ข้าก็ไม่ต้องการทำเช่นนั้น”
นี่คือคำพูดจากใจของเขา
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ สาเหตุก็มาจากมหาปุโรหิตอี้เทียนผู้นั้น
และลู่เยี่ยไม่ต้องการที่จะสังหารคนโดยอาศัยอำนาจของอีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะเข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย
นี่คือความหยิ่งทะนงและจิตแห่งเต๋าของเขา
อาจจะดูเหมือนเสแสร้งไปบ้าง
แต่ลู่เยี่ยคิดว่าวันนี้ตนไม่จำเป็นต้องยืมอำนาจผู้อื่น เขาก็มีวิธีการรับมือกับทุกสถานการณ์ได้อยู่แล้ว
นี่แหละ คือสิ่งที่สำคัญที่สุด
“ท่านผู้อาวุโส ท่าน…ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
สีหน้าของเซียงหลิวเฟิงเต็มไปด้วยความงุนงง
“ความแค้นระหว่าเจ้ากับสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ ข้าทราบดีอยู่แล้ว”
ลู่เยี่ยกล่าวว่า “ในเมื่อเรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะผลทองคำโลหิตหงส์ เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสเจ้าสักครั้ง เพียงแค่เจ้าสามารถได้สิ่งนี้มา ความแค้นที่ผ่านมาทั้งหมด ข้าจะลบล้างมันไป”
“หากเจ้าเกิดอันตรายระหว่างการเก็บเกี่ยวสิ่งนี้ ก็ถือว่าเป็นโทษที่เจ้าก่อเอง อย่าได้โทษข้า”
