ในที่สุดพลังบำเพ็ญของลู่เยี่ยก็ทะลวงได้อีกครั้ง
วงแหวนศักดิ์สิทธิ์ตำหนักวิญญาณที่ถูกหล่อหลอมนั้น สีได้เปลี่ยนจากสีครามที่ลึกลับล่องลอย กลายเป็นประกายเรืองรองแทบจะโปร่งใสเหมือนภาพลวงตา
ตำหนักวิญญาณในตันเถียนล้วนสดใสเจิดจ้าราวกับได้รับการฟื้นฟูใหม่ ถูกห่อหุ้มด้วยชั้นแสงที่เหมือนความฝันและภาพลวงตา
ในเวลานี้เอง ลู่เยี่ยก็รู้สึกอิ่มแน่นจนแทบทนไม่ไหว
พลังบำเพ็ญทั่วร่างได้ทะลวงขีดจำกัดแล้ว และพลังสายฟ้าที่ดูดซับเข้ามาก็ถึงขีดจำกัดที่ร่างกายสามารถรับไหวแล้ว
ถึงแม้ว่าลู่เยี่ยจะยังรู้สึกอยากได้อีก แต่เขาก็หยุดการฝึกฝนอย่างเด็ดขาด
ทุกสิ่งทุกอย่าง หากมากเกินไปก็ย่อมไม่ดี
การฝึกฝนก็เช่นเดียวกัน
ไม่อาจกลายเป็นคนอ้วนได้ในคำเดียว การฝึกฝนโดยฝืนธรรมชาติจะส่งผลย้อนกลับทำร้ายตัวเอง
“ไร้รูปไร้ลักษณ์ ว่างเปล่าดั่งภาพมายา ขอบเขตตำหนักวิญญาณเช่นนี้ ในโลกนี้เคยมีมาก่อนหรือไม่?”
ลู่เยี่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเงียบงัน
ในชั่วขณะนั้น แววตาของเขาเปล่งประกายวาบดุจสายฟ้า เจิดจ้าเปล่งรัศมี น่าเกรงขามยิ่งนัก
ไม่เพียงเท่านั้น รอบกายเขามีสายฟ้าและประกายสายฟ้าเล็ก ๆ ล้อมรอบอยู่ทั่วตัว
