บทที่ 128 ทายาทสายตรงผู้อาวุโสอวิน
ต้องยอมรับว่ารูปโฉมและบุคลิกของอวินเปยเฉินนั้นโดดเด่นมาก
อาภรณ์สีขาวสะอาดดุจหิมะ แขนเสื้อกว้างพลิ้วไหว ท่าทางสง่างามหยิ่งทรนง
เพียงแค่บุคลิกและท่าทางของเขา ก็ทำให้ชายวัยกลางคนอาภรณ์สีฟ้าไม่กล้าดูแคลน จึงข่มความต้องการสังหารในใจ ไม่ได้ลงมือในทันที
“หนุ่มน้อย ข้าเห็นว่าเจ้ามีเพียงพลังบำเพ็ญขอบเขตแท่นทองคำ แต่กลับปากกล้าไม่น้อย”
ดวงตาของชายวัยกลางคนอาภรณ์สีฟ้าคมกริบราวสายฟ้า พลางสำรวจอวินเปยเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า “กล้าบอกที่มาของเจ้าหรือไม่?”
อวินเปยเฉินกล่าวอย่างเฉยเมย “คนที่กำลังจะตาย ไม่สมควรรู้ชื่อของข้า”
เขาหันไปสั่งหลิวจิน “เตรียมหยกบันทึกภาพให้พร้อม”
หลิวจินสงสัย “คุณชายจะทำอะไรหรือ?”
อวินเปยเฉินตอบอย่างไม่ใส่ใจ “รอขาสังหารคนชั่วผู้นี้แล้ว ก็จะส่งหยกบันทึกภาพให้กับสำนักเตาหลิงซูนั่น ให้พวกเขามาแก้แค้นข้าได้เลย!”
หลิวจิน “…”
ลู่เยี่ยหัวเราะออกมา คนผู้นี้เพื่อจะวางท่า มักจะเล่นอะไรใหม่ ๆ อยู่เสมอ
เขากล่าวทันที “คุณชายอวินช่างมีจิตใจที่กล้าหาญยิ่งนัก”
ริมฝีปากของอวินเปยปรากฏรอยยิ้มเหยียดหยาม “เรื่องเล็กน้อย การสังหารคนพิกลคนนี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
ชายวัยกลางคนอาภรณ์สีฟ้าแทบจะระเบิดความโกรธออกมา สบถว่า “เจ้าสารเลว! ข้าจะสังหารเจ้าสัตว์เดรัจฉานน้อยนี่ก่อน!”
ชายวัยกลางคนอาภรณ์สีฟ้าชักดาบแห่งวิถีออกมา พลังบำเพ็ญขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ของเข
