เสียงดังกึกก้อง
ณ ขอบฟ้าไกลสุดสายตา ชายวัยกลางคนอาภรณ์สีฟ้ากำลังกวัดแกว่งดาบเพื่อต้านทาน แต่ถูกสังหารในพริบตา!
สายฝนเลือดและแสงวิถีแผ่กระจายบนท้องฟ้ายามราตรี ราวกับภาพฝันที่เลือนราง
อวินเปยเฉินไพล่มือไว้ด้านหลัง แล้วถอนหายใจเบา ๆ “การสังหารคู่ต่อสู้เยี่ยงนี้ เหมือนกินปีกไก่… ไร้รสชาติ”
อาภรณ์สีขาวของเขาพลิ้วไหว ปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งความโดดเดี่ยวออกมาเล็กน้อย
ส่วนหลิวจินนั้นก็ตะลึงจังงังไปนานแล้ว ขอบเขตแท่นทองคำสังหารปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ได้อย่างง่ายดาย!
สมแล้วที่เป็นทายาทสายตรงของตระกูลอวินแห่งเวยซานของโลกเบื้องบนจริง ๆ ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!
‘สมกับที่เป็น ‘คัมภีร์วิถีหมื่นวิญญาณ’ สมบัติล้ำค่าแห่งตระกูลอวินแห่งเวยซาน…’ ดวงตาของลู่เยี่ยเผยความประหลาดใจ
หากอวินเปยเฉินสังหารชายวัยกลางคนอาภรณ์สีฟ้าไม่ได้ นั่นต่างหากที่จะเป็นเรื่องประหลาด
‘ท่านผู้อาวุโสอวิน ท่านรู้หรือไม่ว่า ข้าได้พบกับทายาทตระกูลอวินของพวกท่านแล้ว?’ ลู่เยี่ยพึมพำในใจ
ณ สนามรบนอกอาณาเขตเคยมีบุคคลที่เป็นบรรพจารย์ผู้หนึ่งนามว่า ‘อวินเจินเทียน’ มหาวิถีที่ถูกหลอมรวมออกมาด้วยคัมภีร์วิถีหมื่นวิญญาณนั้นบรรลุถึงขั้นสูงสุด
ผลงานอันโดดเด่นที่สุดของเขาคือเคยใช้มือเดียวสังหารหนึ่งในสิ่งมีชีวิตระดับราชาในหมู่จอมมารนอกอาณาเขต แสดงถึงพลังอันไร้ขอบเขต
ส่วนอวินเจินเทียนมาจากตระกูลอวินแห่งเวยซานหนึ่งในตระกูลโบราณชั้นสูงของดินแด
