นหลิงชาง!
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นลู่เยี่ยหรือแม้แต่บรรพจารย์คนอื่น ๆ ล้วนเคยชินกับการเรียกอวินเจินเทียนว่า ‘ผู้อาวุโสอวิน’
‘ดูเหมือนว่าอวินเปยเฉินคนนี้จะคล้ายกับผู้อาวุโสอวินอยู่บ้าง ทั้งคู่ชอบเรียกร้องความสนใจเหมือนกัน ถ้าไม่ได้อวดโอ้ก็คงคันยุบยิบไปทั้งตัว…’ ลู่เยี่ยคิดในใจ
วิธีการทำตัวตามอำเภอใจเพียงเพื่อจะโอ้อวดของอวินเปยเฉินนั้น ทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกไม่ชอบได้ง่าย ๆ
แต่ตอนนี้ ลู่เยี่ยกลับค้นพบอย่างกะทันหันว่า คนผู้นี้ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว
ยกตัวอย่างเช่นเมื่อครู่นี้ เมื่อเผชิญกับการโจมตีอย่างฉับพลันของชายวัยกลางคนอาภรณ์สีฟ้า หลิวจินได้แต่ตำหนิตนเองว่านำเรื่องเดือดร้อนมาให้
ส่วนอวินเปยเฉินกลับก้าวออกมาทันที แม้จะเป็นเพียงเพราะต้องการโอ้อวด แต่เมื่อมีเรื่องเขาก็ลงมือจริง ๆ!
“หยกบันทึกภาพอยู่ที่ไหน ขาขอดูหน่อย?” อวินเปยเฉินสะบัดเสื้อคลุมของเขาเบา ๆ แล้วเดินอย่างสง่างามไปหาหลิวจิน
หลิวจินรีบหยิบหยกบันทึกภาพออกมาส่งให้ แล้วกล่าวด้วยความชื่นชม “วิธีการของคุณชายช่างเหนือธรรมชาติอย่างแท้จริง!”
อวินเปยเฉินพินิจดูภาพการต่อสู้ที่บันทึกไว้ในหยกบันทึกภาพ ขมวดคิวเล็กน้อย แล้วชี้แนะว่า “ครั้งต่อไปเมื่อบันทึกภาพ อย่าลืมถ่ายทำจากมุมที่แตกต่างกัน เพื่อที่จะสามารถแสดงความสง่างามในการสังหารศัตรูของข้าได้อย่างครบถ้วน”
หลิวจินพยักหน้าอย่างถ่อมตัว
“เจ้าหาเวลาว่างแล้วหาทางส่งหยกบันทึกภาพไป
