้าแต่งขึ้นด้วยตัวเอง เจ้ารู้จักได้อย่างไร?”
“ก่อนหน้านี้แม่นางชิงหลีเคยเล่าให้ข้าฟัง เพราะอย่างนั้นข้าถึงจำได้”
“เป็นเช่นนี้นี่เอง ยากนักที่จะหาผู้รู้ใจ ข้าจะนับเจ้าเป็นหนึ่งในนั้น มา มา มา ดื่มสุรากันเถิด!”
“ไม่ได้กระมัง ข้ายังต้องไปขับรถม้าต่ออีก”
“ให้หลิวจินเป็นคนขับรถม้าก็พอแล้ว! ถ้าเจ้าเห็นแก่หน้าข้าอวินเปยเจฉิน เจ้าก็ดื่มเถอะ!”
“ถ้าเช่นนั้นข้าก็คงปฏิเสธน้ำใจไม่ได้แล้ว! มา ข้าขอดื่มอวยพรคุณชายอวินก่อน!”
ไม่นาน เสียงดื่มสุราอย่างครึกครื้นก็ดังออกมาจากในรถม้า ด้านนอกรถ หลิวจินที่ต้องมารับหน้าที่เป็นคนขับรถม้าแทนนั้น หน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธจนปอดแทบระเบิด
