บัลลังก์เทพสวรรค์มหามรรคา
“จงสัมผัสกับความสิ้นหวังเถอะ!”
ประโยคนี้ดังก้องอยู่ในหูของทุกคน ชัดเจนเป็นที่สุด สะเทือนใจยิ่งนัก
ผู้ฝึกยุทธนับล้านเบิกตากว้าง หลี่ชางไหและโม่ปู้นี่เพิ่งแสดงเคล็ดวิชาของตนออกมา แสงเจิดจ้า รุนแรง ก็แวบเข้าปะทะใบหน้าของพวกเขา
นั่นคืออะไร? ในใจของพวกเขาต่างเกิดความสงสัยขึ้นมาพร้อมกัน จนแทบไม่มีเวลารู้สึกหวาดกลัว
ในสายตาของพวกเขา ขณะที่เจียงฉางเชิงกระทืบเท้า แสงเจิดจ้าก็พุ่งออกจากร่างของเขา ราวกับลูกแก้วแสงที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว กลืนกินทุกสิ่งในพริบตา ด้วยความเร็วที่ผู้ฝึกยุทธ์นับล้านไม่มีทางรับมือทัน
หลี่วเสินโจวบาดเจ็บสาหัส แม้จะตอบสนองได้แต่ร่างกายของเขาไมอาจหลบหนีได้ทัน
“น่าชัง…”
หลี่วเสินโจวเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความไม่ยินยอม
ความว่างเปล่าสีดำกลายเป็นสีขาวซีด สูญเสียสีอื่นไปทั้งหมด ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสลายสิ้น ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด อาจเป็นเพียงชั่วพริบตา หรืออาจเป็นหมื่นปีพันชาติ สีขาวซีดเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดถึงขีดสุด
หลี่วเสินโจวลืมตาขึ้นอย่างแรง พบว่าตนเองยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดอย่างสมบูรณ์ เขาหันไปมองก็เห็นเงาของมรรคาจารย์ เขาพยายามจะต่อสู้ตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าตนไม่อาจก้าวไปข้างหน้าได้แม้แต่ก้าวเดียว
“เจ้า… ทำอะไรลงไป”
หลี่วเสินโจวถามเสียงสั่น คำพูดเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความโกรธแค้น ผู้ฝึกยุทธ์นับล้านส
