นอาภรณ์บัณฑิตมีสีหน้ามืดมนลง
การที่ถูกชายในอาภรณ์สีเขียวเพิกเฉยเช่นนั้น ทำให้เขาและบุคคลลึกลับเหล่านั้นต่างไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
คนผู้นี้ช่างหยิ่งผยองเกินไปแล้ว เอาความมั่นใจมาจากที่ใด จึงกล้าไม่เห็นพวกเขาหกคนอยู่ในสายตา?
“คิดจะกินคนเดียวรึ ต้องผ่านพวกเราไปก่อน!”
ชายหนุ่มอาภรณ์สีดำที่ยืนอยู่บนดอกบัวสีแดงเลือดแผ่กระจายกลิ่นอายสังหาร
บุคคลลึกลับเหล่านี้ต่างก็มีสายตาที่ไม่เป็นมิตร พวกเขาทั้งหมดเตรียมพร้อมแล้วที่จะลงมือพร้อมกัน หากการเจรจาไม่เป็นผล
จะต้องจัดการชายในอาภรณ์สีเขียวคนนี้ให้ได้ก่อน!
แต่ชายในอาภรณ์สีเขียวก็ยังคงไม่ใส่ใจพวกเขา มองผ่านพวกเขาไปราวกับไร้ตัวตน
เขาเหมือนกำลังครุ่นคิดถึงบางอย่าง สายตาของเขาเหลือบมองไปยังเขตหวงห้ามลึกลับที่อยู่ไกลออกไปเป็นครั้งคราว
ท่าทางของเขาทั้งหมดราวกับ ‘ทำตามใจตัวเอง ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา’
สิ่งนี้ยิ่งทำให้บุคคลลึกลับทั้งหกเกิดความโกรธมากขึ้น
“ท่านกำลังบีบบังคับให้พวกเราต้องร่วมมือกันเพื่อรับมือกับท่านใช่หรือไม่?”
ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตตวาดออกมา เส้นผมและหนวดเคราตั้งชันไปด้วยความโกรธ พลังลมปราณทั่วร่างของเขาน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
“ช่างน่ารำคาญ”
ชายในอาภรณ์สีเขียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ในที่สุดก็รู้สึกหมดความอดทน
ปัง!
ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นตบเข้าอย่างรุนแรง ชายชราในอาภรณ์บัณฑิตก็ร่างระเบิด
ร่างและวิญญาณถูกทำลายสิ้น!
คราบเลือด สมบัติวิเศษ และพลังลมปราณก
