เพ็ญเพียรอยู่นั้นช่างแห้งเหี่ยว เขาจึงมักมาขบคิดปัญหาเหล่านี้
วันคืนในภายหน้าสามารถฝึกวิชาได้อย่างสงบ ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าศึกโลกแห่งยุทธ์ และไม่มีอันตรายจากโลกเทพยุทธ์
สิ่งที่เขาต้องการทำก็คือ ทำให้โลกคุนหลุนกลายเป็นพิภพเอกเทศแห่งหนึ่ง และจะรอรับแต้มเซ่นไหว้ให้มากที่สุด
เขาไม่จำเป็นต้องไปแสดงอภินิหารเองโดยตรง เพราะการไปแสดงอภินิหารโดยตรงนั้น อาจทำให้ได้รับแต้มเซ่นไหว้จำนวนมากได้ในชั่วเวลานี้ แต่เมื่อสรรพชีวิตในใต้หล้าคุ้นเคยกับตัวตนของเขาแล้ว ต่อไปภายภาคหน้าก็จะยิ่งคุ้นเคยจนกลายเป็นความปกติ
เมื่อพิจารณาจากในระยะยาวแล้ว ไม่เป็นผลดีต่อความคืบหน้าของแต้มเซ่นไหว้ ให้แดนสวรรค์ประโคมเรื่องตัวตนของเขาอยู่เป็นพอก็พอแล้ว
เมื่อไม่มีภัยจากภายนอก ภายในย่อมต้องเกิดปัญหาขึ้น ด้วยเหตุนีเขาจึงต้องรักษาระยะห่างกับทุกสรรพชีวิตเอาไว้ มิเช่นนั้นทั้งหน้ามือและหลังมือก็จะเป็นเนื้อทั้งสิ้น จะช่วยใครก็กลายเป็นเรื่องยาก
เมื่อใดที่เกิดความไม่เท่าเทียมกัน จะทำให้เสียสมดุลได้ง่าย
“สร้างกำแพงสูง เก็บเสบียงกรังให้มาก อย่าเพิ่ง [1]… เชื่อปัญญาของชาวจีนโบราณไว้เถิด”
มุมปากของเจียงฉางเชิงยกสูงขึ้น ก่อนเอื้อมมือออกไปลูบหัวสุนัข ไม่ใช่สิ หัวหมาป่า
ไป๋ฉีกำลังดำดิ่งอยู่ภายในมหาพิภพจิตจร พอถูกเจียงฉางเชิงลูบหัวเอาสองสามหน มันกลับพลิกตัวเอาสี่ขาชี้ฟ้าครางหงิงออกมา
เจียงฉางเชิงพยายามกลั้นหัวเราะ
บนภูเขาวิญญาณเทียนจิง ทาน
