พวกเขาพบคนรู้จัก พวกเขาจะทักทายอย่างกระตือรือร้นว่า “เมื่อใดประมุขตระกูลฟางของพวกท่านจะกินอุจจาระฆ่าตัวตายหรือ?”
แม้กระทั่ง ‘ฟางหงถูกินอุจจาระฆ่าตัวตาย’ ได้กลายเป็นเรื่องขบขันของเมืองอย่างชัดเจน จนทำให้สมาชิกทั่วทั้งตระกูลฟางต้องอับอายจนแทบไม่กล้าเชิดหน้าขึ้นมา
หลังจากทราบเนื้อหาของ ‘หนังสือสารภาพความผิด’ ของตระกูลเวย ลูเยี่ยรีบไปหาเชี่ยหลิงชิวทันที
‘สามารถกดหัวของตระกูลเวยให้ยอมรับความผิดได้ ตระกูลของแม่นางนัวนัวนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ’ ลูเยี่ยถอนหายใจด้วยความรู้สึก เขาตกใจจริงๆ ไม่คาดคิดว่านัวนัวที่ ‘ไม่รู้จักกันหากไมได้ต่อสู้’ ในเมืองหลวงเมื่อหลายปีก่อน จะมีภูมิหลังที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้
เชี่ยหลิงชิวมองออกถึงความคิดของลูเยี่ยในทันที “เจ้าไม่ต้องสืบเรื่องนี้ นัวนัวเคยบอกว่า ไมอนุญาตให้ข้าพูดกับเจ้าเกี่ยวกับเรื่องของนาง”
ลูเยี่ยได้แต่จับข้อมือตัวเองพลางถอนหายใจ “ทำให้ข้าหานางไม่พบ นัวนัวคงไม่อยากให้ข้าตอบแทนบุญคุณสินะ” เชี่ยหลิงชิว “…” (เจ้าหนุ่มคงเสียดายที่ไมได้เกาะขาใหญ่ให้แน่นสินะ!)
หลังจากจิบน้ำชาที่ลูเยี่ยรินให้เล็กน้อยแล้ว เชี่ยหลิงชิวก็กล่าวว่า “เรื่องครั้งนี้ลุกลามใหญ่โตแล้ว ทั่วทั้งดินแดนต้าเฉียนต่างสั่นสะเทือน นีกลับไม่ใช่เรื่องดีแต่อย่างใด”
ลูเยี่ยถามอย่างไม่เข้าใจว่า “แม้แต่ตระกูลเวยที่เป็นตระกูลผู้พิทักษ์แผ่นดินยังก้มหัวให้แล้ว ยังจะมีใครกล้าคิดหมายปองที่ดินบรรพบุรุษของตระ
