บทที่ 94 มังกรวารีตัวที่สองมุมทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเทียนเหอ
ที่นี้เป็นย่านที่ผูคนชนชั้นล่างใช้ชีวิตอยู่ ถนนและตรอกซอกซอยสกปรกและวุ่นวาย อาคารบ้านเรือนทั้งหมดทรุดโทรม
“เจ้าดูสิ นั่นคือเฒ่าจาวที่ข้าพูดถึง” เหลาเกาชี้ไปยังที่ไกล ๆ
ที่นั่นมีร้านตีเหล็กที่ทรุดโทรมอยู่หลังหนึ่ง ภายในร้านมีอาวุธวางอยู่ มีทั้งดาบ หอก กระบี่ และง้าว รวมทั้งเครื่องมือสำหรับการเกษตรอีกบางส่วน ไม่ว่าจะมองอย่างไร ที่นี่ก็คือร้านตีเหล็กที่ซอมซ่อมากแห่งหนึ่ง
ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมแห้งผมยาวรุงรัง กำลังตีมีดทำครัวอยู่หนาเตาหลอม ค้อนเหล็กถูกยกขึ้นฟาดลง เปลวไฟกระเด็นกระจายไปทั่ว
ข้าง ๆ ยังมีสตรีร่างท้วมคนหนึ่งบ่นพึมพำว่า “เจ้าคนแซ่จาว เจ้าจะเร็วหน่อยได้หรือไม่ แค่ตีมีดทำครัวเท่านั้นเอง ข้ายังรอกลับไปทำอาหารอยู่นะ!”
ชายวัยกลางคนผอมแห้งกล่าว ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “ตอนข้าอยู่บนเตียงก็ช้ามาก ตีเหล็กก็ย่อมเร็วไมได้!”
สตรีร่างท้วมถ่มน้ำลายหนึ่งที แล้วกล่าวอย่างเหยียดหยามว่า “เสแสร้งอะไรกัน เฒ่าอย่างข้าก็ผ่านโลกมามาก ด้วยรูปร่างของเจ้า คงเสร็จตั้งแต่ยังไมทันได้เริ่มด้วยซ้ำ”
ชายวัยกลางคนผอมแห้งก็ไม่โกรธเคือง เขายังคงตีเหล็กต่อไป
ลูเยี่ยมองดูฉากนี้จากระยะไกล อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด “ไม่ว่าเจ้าจะมีความคิดอะไรในใจ ข้าก็พาเจ้ามาด้วยความจริงใจแล้ว” เหลาเกากล่าวเสียงเบา “เดี๋ยวอย่าได้ทำอะไรที่เกินงามเป็นอันขาด”
ลูเยี่ยถาม “อะไ
