รคาดคิดว่าเชี่ยหลิงชิวแทบไม่ต้องลงมือเลย ด้วยซ้ำ แต่เวยชางเจียกับโมซิงโจวก็ตายแล้ว ถูกบีบจนระเบิดราวกับมดปลวก!
คนชราในอาภรณ์ดำผู้นั้นเป็นใคร? และมีพลังบำเพ็ญที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด?
“จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้ว! ครั้งนี้ข้าต้องเดือดร้อนไปด้วยอย่างแน่นอน…”
หลัวหงหมดอาลัยตายอยาก ราวกับสูญสิ้นเรี่ยวแรงทั้งหมด ร่างทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง อยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา
วันนี้ เขาตั้งใจมาทำลายตระกูลลูให้ราบคาบด้วยความตื่นเต้น แต่ใครเลาจะคิดว่า จะมีการพลิกผันเช่นนี้?
เหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งกรมโหรหลวงที่อยู่ในที่นี้ผุ้อื่น สีหน้าซีดเผือดราวกับสูญเสียบิดามารดา
จบสิ้นแล้วแน ๆ หากตระกูลเวยโกรธขึ้นมา พวกเขากลุ่มคนเล็ก ๆ เหล่านี้ย่อมต้องถูกสอบสวนอย่างแน่นอน!
ลูเยี่ยไมได้สนใจเรื่องเหล่านี้
เขามองดูเชี่ยหลิงชิว “ท่านแม่ทัพ เมื่อครู่นี้…”
เชี่ยหลิงซิวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ “มีสายตามากมายจับจ้องมาที่นี่ กลับไปแล้วค่อยคุยกัน”
ลูเยี่ยรู้สึกหวาดหวั่นในใจ พยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวกับลูเชียวว่า “พี่ใหญ่ รบกวนท่านไปปลอบโยนคนในตระกูลด้วย”
ลูเชียวตอบ “มอบให้ข้าเถิด”
ภัยพิบัติใหญ่หลวงที่มุ่งเป้าไปที่ตระกูลลูในวันนี้ สุดท้ายก็เป็นเพียงความตื่นตระหนกที่ไร้สาระ นี้นับเป็นเรื่องที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
“ดูเหมือนว่า…พวกเราไม่จำเป็นต้องสู้ตายอีกต่อไปแล้ว” หยวนคุนพึมพำ
ความโศกเศร้าและความยินดีอันยิ่งใหญ่ในชีวิตนี้ ช่างกระตุ
