บทที่ 88 ภูมิหลังของตระกูลแม่ยายยามเช้า หน้าประตูใหญ่ของตระกูลลู
“ลูเยี่ย เจ้าได้รับอนุญาตจากผู้ใดให้ออกมาเองตามใจชอบเช่นนี้”
หลัวหง ผู้ดูแลของจวนที่ว่าการกรมโหรหลวงตวาดเสียงดังดุดัน
เขาเคยรับผิดชอบควบคุมโคมไฟสวรรค์เงาจักรพรรดิในงานล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิที่เขาไปเยียน
ตั้งแต่เมื่อวานเป็นต้นมา หลัวหงได้รับคำสั่งให้นำกำลังพลที่แข็งแกร่งกว่าสามร้อยนายจากจวนที่ว่าการกรมโหรหลวงมาล้อมตระกูลลูอย่างแน่นหนาจนแม้แต่น้ำก็ไมอาจไหลผ่านได้
ก่อนที่ท่านใต้เท้ากรมโหรหลวงแห่งเมืองหลวงจะมาถึง ไม่อนุญาตให้สมาชิกคนใดของตระกูลลูออกไปข้างนอก
“ข้าเป็นนายกองกรมปราบปีศาจ ย่อมต้องไปรายงานตัวเพื่อปฏิบัติหน้าที่ที่จวนที่ว่าการ” ที่ประตูใหญ่ ลูเยี่ยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หากพวกเจ้าขวางทาง ก็เท่ากับไม่เห็นจวนที่ว่าการกรมปราบปีศาจอยู่ในสายตา อย่าโทษข้าว่าไม่สุภาพเป็นอันขาด!”
ลูเยี่ยในวันนี้เปลี่ยนเครื่องแต่งกายใหม่ เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีเขียวเข้มที่ปักลาย ‘กระบี่ไขว้กัน ปีศาจย่อมก้มหัว’ เอวคาดดาบยาวฝักดำ เท้าสวมรองเท้าหุ้มข้อยาวลายเมฆ ที่เอวห้อยป้ายชื่อซึ่งแสดงถึงตำแหน่งนายกองอาภรณ์สีเขียวของกรมปราบปีศาจ
ร่างสูงสง่าอาบแสงอรุณยามเช้า ดูสะอาดสะอ้านและโดดเด่น
“ลงชื่อเข้าเวรหรือ?” หลัวหงสีหน้าบึ้งตึง “กล่าวเหลวไหลให้น้อยลงหน่อย! ตามกฎของกรมโหรหลวงของข้า หากเจ้ากล้าจากไป ก็สังหารได้โดยไม่ต้องไต่สวน!”
ยอดฝีมือกรมโหรหลวงที่อยู่ใก