ปเมื่อครู่ พลังของเขาก็ถูกใช้ไปไม่น้อยแล้ว ดูราวกับว่าจะสลายหายไปได้ทุกเมื่อ
“ข้าเคยสัญญาไว้ว่าจะนำพลังรอยประทับของท่านไปเยือนดินแดนบ้านเกิดของท่านอีกครั้ง”
ลูเยี่ยกล่าวอย่างจริงจัง “ก่อนถึงเวลานั้น ท่านห้ามสลายไปโดยสมบูรณ์เด็ดขาย!”
กลับไปเยือนบ้านเกิดอีกครั้ง!
นี่คือความปรารถนาสุดท้ายของโมเฉินก่อนสิ้นลม
ในบ้านเกิดมีคนที่เขารักและห่วงใย ทั้งยังมีพันธะและผลกรรมที่ยังไม่ได้ได้รับการสะสาง
โมเฉินหัวเราะเสียงดัง “คิดมากไปแล้ว พลังรอยประทับของพี่ชายผู้นี้ ต่อให้อ่อนแอเพียงใด ก็ยังพอลงมือได้อีกหลายครั้ง!”
ลูเยี่ยกล่าว “แต่ข้ากลัวว่ามันจะทำให้ท่านสลายไป”
โมเฉินชะงัก เก็บรอยยิ้ม แล้วกล่าวอย่างจริงจัง “น้องชาย ในฐานะพี่ชาย ข้าต้องเตือนเจ้าสักประโยค”
จากนั้น โมเฉินก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมอย่างหาได้ยากยิ่ง
“จำไว้ เจ้ามีเส้นทางของตัวเองที่ต้องก้าวเดิน ข้าและพวกตาเฒ่าเหล่านั้น ล้วนไม่ต้องการให้เจ้าถูกความปรารถนาสุดท้ายของพวกเราฉุดรั้งเจ้าไว้!”
“ตราบใดที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ต่อให้พลังรอยประทับของพวกเราทั้งสิบเก้าคนจะถูกใช้จนหมดสิ้นไป ก็ไม่เป็นไรอะไร”
“ในท้ายที่สุด พวกเราก็เป็นเพียงคนตาย จะยึดติดอะไรไปทำไม”
“และตราบใดที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะสามารถทำความปรารถนาสุดท้ายให้พวกเราสำเร็จ! อีกทั้งยังสามารถแก้แค้นให้กับดวงวิญญาณทั้งหมดที่สิ้นใจในการรบที่สนามรบนอกอาณาเขตได้อีกด้วย!”
โ
