หลิวจินย่อมไม่ลดตัวลงไปถือสาอะไรกับนกตัวหนึ่ง
นางจ้องมองลูเยี่ย “ลูเยี่ย เจ้าไม่มีอะไรที่อยากอธิบายให้ข้าฟังบ้างหรือ?”
ลูเยี่ยนั่งดื่มสุราตามลำพังอย่างไม่สนใจสิ่งใด ไม่มีท่าทีที่จะอธิบายหรือขอโทษแต่อย่างใด ซึ่งทำให้หลิวจินรู้สึกไม่พอใจมากยิ่งขึ้น
ลูเยี่ยยืนขึ้นและกล่าวว่า “เป็นความผิดของข้าเอง ทำให้ท่านต้องเป็นกังวล”
สีหน้าของหลิวจินผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงเย็นชาและแข็งกระด้าง
“ดีที่เจ้ารู้ตัวว่าทำผิด พรุ่งนี้หลังจากล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิสิ้นสุดลง ภารกิจของข้าก็จะเสร็จสิ้น และข้าก็ไม่จำเป็นต้องมาเป็นห่วงเจ้าอีกต่อไป!”
ลูเยี่ยถอนหายใจพลางกล่าวว่า “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าการถ่ายทุกข์เล็ก ๆ น้อย ๆ จะทำให้ท่านขุ่นเคืองได้ ท่านวางใจได้ ต่อไปหากข้าจะถ่ายทุกข์และบังเอิญว่าท่านก็อยู่ด้วย ข้าจะต้องขออนุญาตท่านล่วงหน้าอย่างแน่นอน”
“เจ้า… เจ้ากล้าพูดจาเสียดสีข้าอย่างจงใจหรือ?”
สีหน้าของหลิวจินมืดครึ้มลง “ลูเยี่ย เจ้าทำให้ข้าผิดหวังนัก!”
เสียงเย็นชายังคงก้องกังวาน แต่ตัวคนได้เดินจากไปไกลแล้ว
“ท่านใต้เท้า ท่านทำเช่นนี้จะไม่เป็นไรหรือ?”
อีกาหัวขาวรู้สึกกังวลอยู่บ้าง
ลูเยี่ยส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องพวกนี้ มาดื่มสุรากันเถิด!”
คืนนี้เขาได้ระบายความไม่พอใจในใจออกมาจนหมด ได้ปลดปล่อยความโกรธแค้นอย่างเต็มที่ บัดนี้จิตใจโล่งสบาย รู้สึกสดชื่นโปร่งใจ จึงไม่อยากจะพูดถึงหลิวจินอีก เกรงว่าจะ
