ดยง่าย
ไม่ใช่อื่นใดก็เพราะกังวลว่าหากถูกไส้ศึกพวกนั้นจับตามอง อาจก่อให้เกิดปัญหาที่คาดเดาไม่ได้ในภายหลัง
ทำให้เขาไม่อาจสานต่อความปรารถนาสุดท้ายของบรรดาผู้เฒ่าเหล่านั้นได้อีก!
“ภาระเหล่านี้นับเป็นอะไรกัน”
ลูเยี่ยยิ้มพลางส่ายหน้า “พี่ชายอย่าลืมสิ ข้าเป็นเพียงผู้เดียวที่รอดชีวิตกลับมาจากสนามรบนอกอาณาเขต!”
ขณะที่เสียงยังคงก้องกังวานลูเยี่ยก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวใช้ดาบฟันศีรษะของเวยเทียนหลานขาดทันที
เขาใช้ดาบขุนเขาธาราที่เวยซุนทิ้งไว้
ร่างของเวยเทียนหลานล้มลงเลือดย้อมผืนดิน
ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังทั่วหล้าและเป็นถึงแม่ทัพอาภรณ์สีแดงแห่งกรมโหรหลวงแต่กลับต้องมาตายภายใต้คมดาบของลูเยี่ยเช่นนี้
โม่เฉินแสดงความเห็นว่า “การที่เขาได้ตายด้วยน้ำมือของน้องลูก็ถือเป็นเกียรติสำหรับเขาแล้ว”
โม่เฉินมิได้กล่าวติดตลกแต่กลับคิดเช่นนั้นจริงๆ
เมื่อก่อนในสนามรบนอกอาณาเขตเทพมารที่ถูกลูเยี่ยฆ่าไม่รู้ว่ามีมากเท่าใดแล้ว
เพียงปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์คนหนึ่ง หากมีวาสนาได้ตายภายใต้น้ำมือของน้องชายลู นับว่าบรรพบุรุษต้องสร้างบุญไว้มากแท้
“หายโกรธแล้วหรือ?”
“ยังขาดอีกคน”
โม่เฉินรู้สึกตื่นตัวขึ้นในทันที “พลังบำเพ็ญอยู่ในขอบเขตใด?”
“ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์”
โม่เฉิน: “…”
ทำไมถึงเป็นพวกอ่อนแอแบบนี้อีกแล้ว?
หลังจากเงียบไปนานโม่เฉินจึงเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “น้องชาย ในเส้นทางการฝึกฝนนั้นเจ้าต้องฝึ
