งถอยไปก่อน”
อีกาหัวขาวสูดหายใจเข้าลึกแล้วกล่าว “ท่านใต้เท้า ไม่ว่าผู้อื่นจะคิดเช่นไร ข้าน้อยจะร่วมเป็นร่วมตายกับท่านตลอดไป!”
มันกระพือปีกบินไปที่ไกลออกไป
“ลูเยี่ย คำพูดของข้าต่อจากนี้อาจฟังดูระคายหู เจ้าอย่าได้เก็บไปคิดมาก”
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณมองดูลูเยี่ยอย่างลึกซึ้ง “อาจูเป็นน้องชายของข้า และมันมองเจ้าเป็นสหายที่ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน หากเจ้ายังคงวางตัวเองเป็นใต้เท้าของมันต่อไปก็คงไม่เหมาะสมแล้ว!”
ลูเยี่ยหัวเราะพลางกล่าว “ยังมีอะไรอีกหรือไม่?”
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณชะงักไปครู่หนึ่ง ในแววตาของชายหนุ่มในอาภรณ์ดำที่อยู่เบื้องหน้านี้นางไม่เห็นพลังปราณแห่งความท้อแท้หรือความโกรธเคืองแม้แต่น้อย ยังคงสงบนิ่งและเยือกเย็นเช่นเคย
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวประโยคที่มีความหมายลึกซึ้งว่า “การรวมตัวของมังกรและงูนั้นเป็นหายนะมิใช่โชคลาภ หากเจ้าเข้าใจก็จงระวังตัวให้ดี”
ลูเยี่ยชะงักไป ส่วนราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณได้เดินจากไปไกลแล้ว หากไม่ใช่เพราะนึกถึงไมตรีของอาจู นางคงไม่ลำบากไปเตือนลูเยี่ยเช่นนี้
“เห็นหรือไม่ การกระทำของเจ้าที่พยายามยั่วยุให้เวยเทียนหลานลงมือเมื่อครู่ได้ทำให้ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณไม่พอใจแล้ว”
สตรีในชุดผ้าป่านหมุนตัวกลับมา ดวงตาที่สดใสงดงามมองไปที่ลูเยี่ย
ลูเยี่ยกล่าวว่า “ในใจของท่านก็คงไม่พอใจเช่นกัน ใช่หรือไม่?”
สตรีในชุดผ้าป่านยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “ถูกต้อ
