ง เมื่อครู่มีข้าและราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณซ่อนตัวอยู่ในความมืด ทำให้เวยเทียนหลานไม่กล้าทำอะไรตามอำเภอใจ และเวยเทียนหลานก็บอกแล้วว่าตราบใดที่เจายอมหยุดมือ เขารับประกันว่าความแค้นระหว่างเจ้ากับเวยซุนจะถูกลบล้างไป และต่อไปตระกูลเวยก็จะไม่มีสืบสวนเอาผิด เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมรับ?”
สตรีในชุดผ้าป่านถอนหายใจ “สิ่งที่ทำให้ข้าไม่เข้าใจยิ่งกว่านั้นคือ ในเมื่อเจ้ามั่นใจว่าเวยซุนต้องตายอยู่แล้ว แล้วเหตุใดเจ้าจึงเปิดเผยความจริงออกมา? ช่างมุทะลุเกินไปจริง ๆ”
คำพูดของนางเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและส่วนใหญ่เป็นความโกรธ
ลูเยี่ยกล่าว “ท่านคิดว่าที่ข้ามุ่งมั่นยั่วยุเวยเทียนหลานเช่นนี้ก็เพื่อหวังจะใช้ประโยชน์จากท่านและราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณเพื่อสังหารเวยเทียนหลานใช่หรือไม่?”
สตรีในชุดผ้าป่านกล่าวว่า “ไม่ใช่ย่างนั้นหรือ?”
ลูเยี่ยกล่าวว่า “และสาเหตุที่ทำให้ท่านและราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณโกรธก็คือเรื่องนี้ใช่หรือไม่?”
สตรีในชุดผ้าป่านไม่ได้ปฏิเสธ “ในตอนนั้น ตราบใดที่เจายอมถอยหนึ่งก้าว เวยเทียนหลานก็ไม่กล้าลงมืออย่างโหดเหี้ยม! แต่การกระทำของเจ้าในตอนนั้น ในสายตาของข้าคือการไม่รู้จักประมาณตน! และในสายตาของราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณ เจ้ากำลังใช้ชีวิตของอีกาหัวขาวตัวนั้นเป็นเครื่องมือบีบบังคับให้นางต้องออกมาช่วยเหลือ! เจ้าเป็นเพียงเด็กหนุ่มขอบเขตชักนำวิญญาณ กล้าดียังไงถึงมาคำนวณและใช้ประโยชน์จากข้าและราชาปีศาจได้ อย่างไ
