ีของข้าได้หนึ่งครั้งเรื่องวันนี้ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอีกเจ้าเห็นเช่นไร?”
ลูเยี่ยกล่าวว่า “ข้าไม่สามารถรับประกันได้ว่าท่านจะตายหรือไม่หากลงมือ”
เวยเทียนหลานนิ่งไป
เมื่อพินิจถามตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาอย่างแท้จริงที่ถูกเด็กหนุ่มขอบเขตชักนำวิญญาณข่มขู่เช่นนี้!
ยิ่งไปกว่านั้นเขาพลันรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่ง ราวกับว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ากำลังคาดหวังให้เขาลงมือโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น!
เวยเทียนหลานเงียบไป
เรื่องผิดปกติย่อมมีปีศาจแฝงอยู่
แท้จริงแล้วสิ่งใดกันแน่ที่ทำให้เด็กหนุ่มคนหนึ่งไม่แยแสต่อปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์เช่นนี้?
อีกาหัวขาวที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตนเองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง
ท่านใต้เท้าช่างทรงพลังเหลือเกิน!
ใครในโลกนี้กล้าเผชิญหน้ากับการคุกคามของปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ได้โดยไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อยเช่นนี้?
ใครกันจะกล้าจินตนาการว่าท่านใต้เท้าตอนนี้มีเพียงพลังบำเพ็ญขอบเขตชักนำวิญญาณ?
คราวนี้ลูเยี่ยเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน “ข้าเห็นว่าท่านดูเหมือนจะเป็นผู้อาวุโสที่มีหลักการมีสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำ”
“ถ้าอย่างนั้นข้าก็ไม่ปิดบัง เมื่อครู่ในการต่อสู้พลังหมัดของข้าได้แทรกซึมเข้าไปในอวัยวะภายในและพลังชีวิตของเวยซุนแล้ว แม้ว่าท่านจะพาเขากลับไปเขาก็จะตายในไม่ช้า แม้แต่เทพเซียนก็ช่วยไม่ได้”
“อะไรนะ?”
สีหน้าของเวยเทียนหลานมืดครึ้ม ดวงตาฉายแววสังหารที่ไม่สามารถระงับได
