้ “จริงหรือ?”
ปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ผู้นี้โกรธแล้ว
แต่ลูเยี่ยกลับไม่สะทกสะท้านกล่าวว่า “ในเมื่อข้ารู้ว่าท่านแอบดูการต่อสู้อยู่ แน่นอนว่าข้าย่อมรู้ว่าหากจะสังหารเวยซุน ท่านย่อมต้องเข้ามาขัดขวาง เพราะเหตุนี้ข้าจึงต้องใช้วิธีเช่นนี้สังหารเขา”
กล่าวจบเขาก็เงยหน้ามองจ้องไปที่เวยเทียนหลาน
“ตอนนี้ท่านย่อมสามารถลงมือได้อย่างไร้ความกังวลแล้ว!”
อีกาหัวขาวได้ยินแล้วรู้สึกตกใจสุดขีด โดยเฉพาะน้ำเสียงของลูเยี่ยทำให้มันรู้สึกราวกับกำลังพูดว่า “มาสังหารข้าเร็วเข้า อย่าอดทนอีกเลย!”
ราวกับกำลังแสวงหาความตาย!
อีกาหัวขาวไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าในใจของท่านใต้เท้าคิดอะไรอยู่ถึงได้บ้าคลั่งถึงเพียงนี้
หากเป็นคนอื่นอีกาหัวขาวคงด่าอีกฝ่ายว่าโง่เง่าที่รนหาเรื่องตายไปแล้ว
กลิ่นอายสังหารบนร่างของเวยเทียนหลานพลุ่งพล่านสายตาของเขากลายเป็นคมกริบราวกับคมดาบ
“เจ้าหนุ่มน้อย เดิมทีข้าชื่นชมพรสวรรค์ของเจ้าแต่การกระทำของเจ้าทำให้ข้าผิดหวังมาก!”
เวยเทียนหลานเอ่ยเสียงแผ่วเบา
เมื่อเสียงดังขึ้นเขายกมือขวาขึ้น
สายฝนที่ถูกขัดขวางไว้ภายนอกก่อนหน้านี้พลันส่งเสียงกึกก้อง รวมตัวกันอย่างบ้าคลั่งที่ฝ่ามือของเวยเทียนหลาน
กระแสน้ำไหลวนรวมตัวเป็นกระบี่ จากนั้นปราณดาบก็พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า สั่นสะเทือนเมฆาและสายลมจากทุกทิศทาง
เมฆฝนที่หนาทึบบนท้องฟ้าถูกฉีกเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่!
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่เป็นของปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมน
