้าสู่แดนปรโลกราตรีพิศวง?
อีกาหัวขาวก็มีความสงสัยเต็มอก มันกำลังจะสอบถามเพิ่มเติม
ท่านยายส่ายศีรษะเล็กน้อย “อาอู อย่าไปสืบเสาะเรื่องเหล่านี้เลย ยิ่งรู้มาก กลับจะเป็นภัยต่อตัวเจ้าเอง”
อาอู นี่คือชื่อเล่นวัยเด็กของอีกาหัวขาว
“ไม่ถามแล้ว ข้ารู้ประมาณตนดี”
อีกาหัวขาวเงียบไปนาน ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งว่า “เฮ้อ! อาอู ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้ว ที่แท้ทายาทปีศาจคือตัวข้าเอง!”
สามวันต่อมา
หลังจากใช้หินวิญญาณระดับต่ำไปถึงห้าร้อยก้อน ในที่สุดพลังบำเพ็ญของลู่เยี่ยก็กลับคืนสู่ขอบเขตชักนำวิญญาณขั้นเก้า!
ซึ่งเรื่องนี้ควรเป็นเรื่องน่ายินดี
แต่ลู่เยี่ยกลับไม่สามารถรู้สึกดีใจเลย
เขาพบว่ามีปัญหาเกิดขึ้นกับการฝึกฝน
หลังจากพลังบำเพ็ญได้ทะลวงขีดจำกัดแล้ว เมื่อเขาพยายามฝึกฝนต่อไป กลับจมอยู่ในสภาวะหยุดนิ่งที่แปลกประหลาด
พลังบำเพ็ญไม่สามารถก้าวหน้าไปได้เลยแม้แต่น้อย
พลังจากหินวิญญาณที่ถูกดูดซับแล้วนั้นไม่ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพลังบำเพ็ญ แต่กลับหายไปเสียอย่างนั้น
หายไปในฝ่ามือขวา!
ผังดาบเก้าคุมขังบนฝ่ามือราวกับกลายเป็นหลุมดำที่ไร้ก้น คอยดูดซับปราณวิญญาณที่ลู่เยี่ยหลอมออกมาอย่างต่อเนื่อง
เดิมทีลู่เยี่ยคาดหวังไว้มาก คิดว่าผังดาบเก้าคุมขังจะเปิดเผยความลึกลับอีกชั้นหนึ่งออกมา
ใครจะไปคิดเล่า ว่ามันกลับกลายเป็นสัตว์อสูรกลืนทองที่รับเข้าอย่างเดียวไม่มีให้ออก และไม่อาจป้อนให้มันอิ่มได้เลยแม้แต่น้อย
ช
