าเคร่งขรึม “ข้าถามเจ้าแค่ว่า เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการกินคนเดียว?”
“แน่นอน”
ลู่เยี่ยยิ้มและโบกมือเบาๆ
อีกาหัวขาวโฉบลงมาจากท้องฟ้า ร่อนลงบนบ่าของลู่เยี่ยอย่างเบาสง่างาม มันส่งไข่มุกที่เปล่งประกายแวววาวให้กับลู่เยี่ย
“ท่านใต้เท้า ทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ ข้าน้อยได้บันทึกไว้ในไข่มุกเงามายาทั้งหมดแล้ว!”
“ดีมาก!”
ลู่เยี่ยยิ้มพลางเก็บไข่มุกเงามายาไว้ แล้วประสานมือกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยร่วมแสดงกับข้าเมื่อครู่ มีของสิ่งนี้แล้ว ข้าก็สามารถกลับไปรายงานได้”
ทุกคน “??”
“ข้าเข้าใจแล้ว!”
เว่ยกวงโกรธจัด “ลู่เยี่ยผู้นี้กำลังเล่นตลกกับพวกเราอยู่! เพื่อที่จะเก็บหลักฐานไว้ แล้วกลับไปฟ้องพวกเรา!”
ฟางเป่ยเจิ้นมีสีหน้าเคร่งขรึม “ลู่เยี่ย เจ้าทำเช่นนี้ มันก็เกินไปแล้ว!”
ลู่เยี่ยยักไหล่ แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า “เว้นแต่พวกเจ้าจะสังหารข้าเสียตอนนี้ ไม่อย่างนั้น รอข้ากลับไปจวนที่ว่าการกรมปราบปีศาจ พวกเจ้าจบสิ้นแน่!”
ทุกคนมีสีหน้าสับสน สายตาจับจ้องไปที่ฟางเป่ยเจิ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
สังหารลู่เยี่ยเสียเลย?
นี่ช่างเป็นความคิดที่ดี!
กลับไปก็บอกว่าลู่เยี่ยตายในน้ำมือของราชาอสรพิษหางแดง พวกเขาเพื่อแก้แค้นให้ลู่เยี่ยจึงได้สังหารราชาอสรพิษหางแดง รับรองว่าไม่มีผู้ใดจับผิดได้!
และหากปล่อยให้ลู่เยี่ยถือหลักฐานเหล่านั้นกลับไป ด้วยอุปนิสัยของท่านแม่ทัพเซี่ย นางย่อมต้องลงโทษพวกเขาอย่างรุนแรงแน่นอน!
แต่ทว
