เลย!”
ราชาอสรพิษหางแดงรีบร้องขึ้นมาว่า “ลู่เยี่ย เพียงแค่เจ้าไม่สังหารข้า เรื่องวันนี้ก็จะถือว่ายุติ ไม่มีใครติดค้างใครอีก!”
ลู่เยี่ยยิ้มออกมา “อะไรกัน ไถ่โทษด้วยการทำความดีความชอบ ชดใช้ความผิดอะไรนั่น รอให้พวกเจ้าตายแล้วไปบอกชาวบ้านที่ตายในเงื้อมมือของพวกปีศาจดูสิว่าเขาจะให้อภัยหรือไม่”
เสียงยังคงก้องกังวาน
พลังค่ายกลสังหารแผ่ขยายออก แล้วตัดศีรษะของราชาอสรพิษหางแดงได้อย่างง่ายดาย
เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกมาจากร่างที่ไร้ศีรษะ
ศีรษะที่เปื้อนเลือดนั้นเบิกตากว้างด้วยความโกรธ เทพแห่งแม่น้ำผู้ยิ่งใหญ่จบชีวิตลงเพียงเท่านี้
“ยิ่งไปกว่านั้น ปีศาจผู้นี้ยังสมคบคิดกับแม่ทัพอาภรณ์สีเงินหลี่ฮั่นซานแห่งกรมปราบปีศาจ หวังจะใช้โอกาสนี้สังหารข้า”
ดวงตาของลู่เยี่ยเย็นเยียบ แล้วกล่าวเบาๆ ว่า “เช่นนี้แล้ว ข้าจะปล่อยเขาไปได้อย่างไร?”
“เจ้า… กล้าดีอย่างไร!!”
แม่นางปี่ซิ่วโกรธจัด ใบหน้างามแดงก่ำ “ตามกฎหมายแห่งต้าเฉียน เจ้าบังอาจสังหารเทพแห่งแม่น้ำ โทษของเจ้าคือประหารชีวิต!”
ลู่เยี่ยกะพริบตาแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า “อย่าพูดพร่ำเพ้อไปเลย มา ประหารข้าสิ!”
แม่นางปี่ซิ่วหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง สุดท้ายก็ได้แต่กัดฟันพูดว่า “เจ้าคอยดูแล้วกัน!”
จากนั้น นางก็หมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป
เพียะ!
แส้ยาวสีดำขาวเส้นหนึ่งที่ก่อตัวขึ้นจากพลังค่ายกลควบคุมปรากฏขึ้น ฟาดลงบนร่างแม่นางปี่ซิ่วอย่างรุนแรง
ฟาดจนนางผิวแตกเนื้อฉีก และ
