“เจ้าต้องการไปปราบปีศาจกับข้าด้วยกันหรือ?”
ลู่เยี่ยรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
จ้าวชิงถอนหายใจพลางกล่าวว่า “บางทีข้าอาจถูกมารเข้าสิง จึงมีความรู้สึกประหลาด ๆ ว่าเจ้าน่าจะทำได้!”
ลู่เยี่ยจ้องมองจ้าวชิงอย่างลึกซึ้ง “ตำราเล่มนั้นดูไม่เลว รสนิยมดีมาก”
จ้าวชิงยิ้มกว้างด้วยความดีใจ “ข้ารู้อยู่แล้ว พวกเราเป็นคนที่มีแนวทางเดียวกัน!”
ลู่เยี่ยชักดาบออกมาอย่างฉับพลัน แสงดาบสีแดงเลือดสว่างวาบขึ้น
ตูม!
เทวรูปราชาอสรพิษหางแดงกลางห้องโถงแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ถล่มลงมาอย่างสนั่นหวั่นไหว
ท่ามกลางม่านควันฝุ่นที่แผ่กระจายไปทั่ว แสงวิญญาณปีศาจสีดำสนิทสายหนึ่งพุ่งออกจากห้องโถงราวกับสายฟ้า
ลู่เยี่ยฟันดาบขวางหนึ่งที
แสงสีดำนั้นระเบิดแตกกระจาย กลายเป็นละอองแสงเล็ก ๆ กระจายกระเซ็นไปทั่ว
ท่ามกลางความเลือนราง ดูเหมือนจะมีเสียงที่โกรธเกรี้ยวและเย็นชาดังขึ้น แต่ก็เงียบหายไปในทันที
“นี่คืออะไรกัน?” จ้าวชิงถามด้วยความตกใจ
ลู่เยี่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่เมื่อครู่ คงตกอยู่ในสายตาของราชาอสรพิษหางแดงหมดแล้ว”
“นี่มัน…”
