จ้าวชิงสูดหายใจเย็น พึมพำ “ผลที่ตามมานั้นร้ายแรงเกินไปแล้ว! เทพแห่งแม่น้ำพิโรธ เกรงว่าจะมีแต่ความหายนะ…”
“ช่วยก่อเตาไฟหน่อย ประเดี๋ยวเราจะได้กินน้ำซุปปลา”
ลู่เยี่ยกล่าวพลาง ก็เริ่มชำแหละซากปลาเกล็ดสีเขียวขนาดใหญ่ที่ปีศาจเจียวชิงกลายร่างเป็น
จ้าวชิงยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น
ในเวลาเช่นนี้ เจ้าคนผู้นี้ยังคิดถึงเรื่องกินอยู่อีกหรือ?
เจ้าไม่กังวลว่าจะถูกราชาอสรพิษหางแดงแก้แค้นเลยหรือ?
“เร็วเข้า”
ลู่เยี่ยเอ่ยอย่างเร่งเร้า
จ้าวชิงราวกับตื่นจากความฝัน รีบปฏิบัติตามทันที
ครึ่งชั่วยามต่อมา
ภายในห้องโถงวิหารเทพแห่งแม่น้ำ กองไฟลุกโชน หม้อเหล็กเดือดปุด ๆ มีฟองผุดขึ้น เนื้อปลาที่นุ่มและใสราวกับแก้วน้ำมันลอยขึ้นลงในน้ำซุปสีแดง
กลิ่นหอมชวนน้ำลายไหลแผ่กระจายไปทั่วทั้งห้องโถง
ลู่เยี่ยนั่งลงบนพื้น ทั้งกินอย่างเอร็ดอร่อยพลางดื่มสุรา
บนตักของเขายังวางนิยายเรื่องประหลาดที่มีเนื้อหาอันเร้าอารมณ์ เป็นครั้งคราวเขาใช้นิ้วพลิกเปิดทีละหน้า
ช่างเป็นความสุขสบายใจยิ่งนัก
จ้าวชิงรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง
เขาเพิ่งจะรู้ว่าลู่เยี่ยพกหม้อเหล็ก ตะเกียบชาม และเครื่องปรุงต่าง ๆ ติดตัวมาด้วย!
