ลู่เยี่ยคีบชิ้นส่วนท้องปลาที่กรอบอร่อยและและเด้งเคี้ยวเพลินเข้าปาก แล้วกล่าวด้วยความพึงพอใจว่า “อาหารสด ๆ นี่อร่อยที่สุดเลย”
ในช่วงสามปีที่โลดแล่นอยู่ในสนามรบนอกอาณาเขตนั้น เนื่องจากขาดแคลนทรัพยากรในการฝึกฝนอย่างรุนแรง ผู้ฝึกตนในดินแดนหลิงชางแทบทุกคนจึงพกหม้อติดตัวไปด้วย
หลังจากสังหารเทพมารเสร็จ ก็จะกินอาหารกันในที่นั้นเลย
นี่ยังไม่ถือว่าเป็นอะไรเลย พวกบรรพจารย์ระดับสูงบางคนนั้นน่าประหลาดใจยิ่งกว่า
เพื่อที่จะได้กินของสดใหม่ พวกเขามักจะจับเทพมารเป็น ๆ แล้วใช้เคล็ดวิชาลับผนึกพกติดตัวไว้ เมื่อหิวก็จะแล่เนื้อมากินประทังความอยาก…
นิสัยชอบพกหม้อติดตัวของลู่เยี่ยนั้นเป็นสิ่งที่เขาติดมาจากสนามรบนอกอาณาเขต
“น่าเสียดายที่ปีศาจปลาตัวนี้มีพลังบำเพ็ญเพียงแค่ขอบเขตชักนำวิญญาณขั้นเจ็ดเท่านั้น เนื้อของมันมีพลังวิญญาณน้อยเกินไป เหมาะแค่เป็นอาหารว่างเท่านั้น”
ลู่เยี่ยเอ่ยพึมพำ “รอให้ข้าได้สังหารราชาอสรพิษหางแดงตัวนั้นเสียก่อน แล้วค่อยลองชิมเนื้อของมันดูว่าจะอร่อยกว่าหรือไม่”
จ้าวชิงนิ่งเงียบอยู่นาน
