ฟางเป่ยเจิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วครุ่นคิดก่อนจะพูดว่า “ข้าไม่ได้ขัดข้องอะไร เพียงแต่ว่า… เจ้าไม่คิดพิจารณาดูอีกหน่อยหรือ?”
ลู่เยี่ยจึงตอบว่า “ข้าพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ขอให้ท่านใต้เท้าโปรดอำนวยความสะดวกด้วย!”
ฟางเป่ยเจิ้นไม่อาจคาดเดาได้ว่าลู่เยี่ยกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ เด็กคนนี้ไม่กลัวว่าจะถูกเขาแก้แค้นเลยหรืออย่างไร?
หรือว่า… เขาแน่ใจว่าตนเองเกรงกลัวแม่ทัพเซี่ยหลิงชิว จึงไม่กล้าทำอะไรอย่างบุ่มบ่ามกับเขา?
ครู่ใหญ่ ฟางเป่ยเจิ้นจึงเอ่ยว่า “เอาเถิด ข้าจะติดตามเจ้าไปสักครั้ง!”
“อย่างไรก็ตาม ต้องตกลงกันไว้ก่อน ในการปฏิบัติภารกิจครั้งนี้ เจ้าจะต้องลงมือสังหารสัตว์อสูรระดับเก้าด้วยมือของเจ้าเอง!”
“แน่นอน ข้าจะไม่ยืนดูโดยไม่ช่วยเหลือ แต่หากเจ้าประสบภัยจนถึงแก่ความตาย ก็ไม่เกี่ยวข้องกับข้า! เข้าใจหรือไม่?”
ลู่เยี่ยตอบรับอย่างไม่ลังเล “เข้าใจแล้ว!”
ฟางเป่ยเจิ้นหยิบเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการปราบปีศาจที่แม่น้ำซงหยางออกมา แล้วกล่าวว่า
“ลงนามและประทับลายนิ้วมือบนนี้ จึงจะถือว่าได้รับภารกิจปราบปีศาจนี้อย่างเป็นทางการ หลังจากนั้นพวกเราจะออกเดินทาง”
