บุตรหลานตระกูลลู่ที่คอยเฝ้าอยู่นอกตำหนักใหญ่ต่างรู้สึกปั่นป่วนใจ พวกเขานิ่งเงียบเป็นเวลานาน
“ลู่ผิงอยู่ต่อ ส่วนคนอื่น ๆ ให้รีบกลับไปยังตระกูลทันที”
ลู่เยี่ยก้าวเดินออกมาอย่างมั่นคง มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบที่เอว
“จำไว้ อย่าได้ขอความช่วยเหลือจากตระกูลในยามนี้ เพียงแค่รออยู่ที่จวนจนกว่าข้ากับลู่ผิงจะกลับไปก็พอ”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่หอลงทัณฑ์สร้างความสะเทือนใจอย่างมาก ทำให้ภาพลักษณ์ของลู่เยี่ยในใจของบุตรหลานตระกูลลู่เพิ่มความน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น
เมื่อได้ยินคำสั่งของเขา ไม่มีใครกล้าประมาท ต่างรีบร้อนจากไป
มีเพียงลู่ผิงที่ยังคงอยู่ เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า “พี่ลู่เยี่ย ต่อจากนี้พวกเราจะทำอย่างไรต่อไป?”
เขารู้ดีว่าเรื่องในหอลงทัณฑ์นั้นลุกลามใหญ่โตแล้ว ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก ไม่อาจปิดบังได้
“พาหานซานเชวี่ยและหลี่ทั่วไปที่ลานประลองยุทธ์สักหน่อย ข้าจะไปขอคำอธิบายจากเซวียไป๋ซง!”
ในดวงตาของลู่เยี่ยปรากฏความอาฆาตแค้นอย่างรุนแรง
เรื่องวันนี้ ย่อมไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้ง่าย ๆ!
“ไป!”
ลู่เยี่ยก้าวเดินลงจากบันได มุ่งหน้าไปยังที่ไกล ๆ
