ลู่เยี่ยเขย่าคอของฉีเฟยอวิ๋นที่ถูกบีบไว้แน่น
ฉีเฟยอวิ๋นถูกร่มแทงทะลุหน้าท้อง หายใจไม่สะดวก ในยามนี้เพื่อที่จะเอาชีวิตรอด เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเอ่ยเสียงแหบพร่าว่า “ฟัง… ฟังที่เขาพูด… อย่า… อย่าทำอะไรบ้า ๆ!”
ทุกคนต่างลังเล เพราะเกรงว่าฉีเฟยอวิ๋นจะเป็นอันตราย ทั้งตกใจและโกรธแค้น
ลู่เยี่ยใช้มือฉีกโซ่ที่พันธนาการลู่ผิงขาดด้วยมือเปล่า “เจ้าไปปลดโซ่ที่พันธนาการคนอื่น ๆ ออกเสีย”
“ขอรับ!”
ลู่ผิงลุกขึ้นยืนและเริ่มเคลื่อนไหว
ในตอนนั้นเองเหล่าองครักษ์จากหอลงทัณฑ์คนหนึ่งก็ก้าวไปข้างหน้า ตั้งใจจะจับกุมตัวบุตรหลานตระกูลลู่คนหนึ่งไปเป็นตัวประกัน แต่กลับถูกลู่เยี่ยชักดาบขัดขวางเอาไว้
แกร๊ก!
แสงดาบสว่างวาบขึ้น เกราะบนร่างขององครักษ์ผู้นั้นแตกออก ร่างของเขาถูกผ่าแยกออกเป็นสองส่วน สิ้นชีพในทันที เลือดไหลนองไปทั่ว
หนึ่งในองครักษ์ที่มีพลังบำเพ็ญขอบเขตชักนำวิญญาณขั้นแปด สิ้นใจในทันที
เมื่อได้เห็นว่าเพียงแค่กระบวนท่าเดียว คมดาบที่ดุดันก็เต็มไปด้วยเลือดสดอาบชะโลม หลายคนรู้สึกชาที่หนังศีรษะ และจิตใจตึงเครียด
