ทั่วทั้งสำนักศึกษาเทียนเหอต่างรู้ดีว่า เมื่อสามปีก่อน ลู่เยี่ยได้มีพลังในการต่อสู้ข้ามขอบเขต สามารถต่อกรกับผู้ฝึกตนขอบเขตตำหนักวิญญาณการหลอมรวมที่สามได้ นับเป็นพลังการต่อสู้ที่ท้าทายสวรรค์
แต่กลับไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า หลังจากหลับใหลไปสามปี ลู่เยี่ยที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาจะไม่เพียงแค่ไม่สูญเสียพลังบำเพ็ญใด ๆ ไป แต่กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม!
“ดูเหมือนว่า พวกเขาไม่ได้ใส่ใจชีวิตของเจ้าเลยแม้แต่น้อย”
ลู่เยี่ยชำเลืองมองฉีเฟยอวิ๋นแวบหนึ่ง “หากมีครั้งที่สอง ข้ารับประกันว่าจะสังหารเจ้าก่อน”
ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วทั้งร่าง โกรธจนสบถออกมา “ใครกล้าขยับอีก ข้าจะทำลายตระกูลของพวกเจ้าให้สิ้น!”
หานซานเชวี่ยและองครักษ์เหล่านั้นต่างสีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่สู้ดี ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีก
ในเวลานี้ โซ่ตรวนที่ล่ามบุตรหลานตระกูลลู่ก็ถูกปลดออกทีละคน พวกเขาเดินไปรวมตัวกันอยู่ด้านหลังลู่เยี่ย
“ลู่เยี่ย เจ้าอย่าได้ใจร้อนเชียว ปล่อยคุณชายฉีเสีย แล้วข้าสัญญาว่าจะให้พวกเจ้าออกไปอย่างปลอดภัย!”
หานซานเชวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“ใครบอกเจ้ากันว่า พวกข้าจะจากไป?”
