ลู่เยี่ยส่งตัวฉีเฟยอวิ๋นให้ลู่ผิง พร้อมเอ่ยสั่งกำชับว่า “หลังจากนี้ พวกเจ้าจงเฝ้าอยู่หน้าประตูใหญ่ หากผู้ใดกล้าลงมือกับพวกเจ้า ให้แทงคนผู้นี้ตายด้วยดาบเสียก่อน”
“ขอรับ!”
ลู่ผิงรับคำสั่ง
หานซานเชวี่ยรู้สึกไม่ชอบมาพากล เขาจึงกล่าวว่า “ลู่เยี่ย เจ้าต้องการจะทำการกันแน่?”
“การไม่ตอบแทนความแค้น หาใช่แนวทางของตระกูลลู่”
ลู่เยี่ยเก็บดาบยาวกลับไป แล้วใช้ห้านิ้วคว้าพัดที่เขียนอักษรคำว่า ‘ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความเมตตา’ ที่อยู่ห่างออกไปด้วยพลังปราณ จากนั้นก็ถือไว้ในมือ
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว!”
หานซานเชวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นกับบุตรหลานตระกูลลู่ในวันนี้ เป็นคำสั่งจากผู้อาวุโสสูงสุด มิใช่หอลงทัณฑ์ของข้าตั้งใจกลั่นแกล้งพวกเขาแต่อย่างใด”
ลู่เยี่ยลูบพัดพับในมือ จากนั้นก็กล่าวเสียงเบา “เดี๋ยวข้าจะไปพบเซวียไป๋ซงด้วยตนเอง เพื่อถามให้กระจ่าง แต่ยามนี้…”
เขากวาดสายตามองหานซานเชวี่ยและองครักษ์เหล่านั้น จากนั้นก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่เร่งรีบ “ข้าต้องเอาคืนให้บุตรหลานตระกูลลู่เสียก่อน!”
คำพูดนี้ดังสะท้อนไปทั่วตำหนัก บรรยากาศกดดันแผ่ปกคลุมหนักขึ้นทันที
