ออกโรงมาห้ามเข้าข้างซูอวี่ซะอีก นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาเป็นแค่โปรโมเตอร์! ทันใดนั้นมันก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างเหี้ยมเกรียม
“ฮ่าฮ่า! ได้หัวหน้าครูฝึกมาเป็นสักขีพยานให้ แน่นอนว่าย่อมเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ! จะได้ป้องกันไม่ให้ ‘หมาบางตัว’ แถหน้าด้านๆ ไม่ยอมจ่ายเวลาแพ้ขึ้นมา!”
ตอนที่พ่นประโยคท้าทาย สือเจียนก็จงใจตวัดสายตาเหยียดหยามไปทางซูอวี่อย่างโจ่งแจ้ง
ซูอวี่ทำเมินสายตายั่วยวนกวนอวัยวะเบื้องล่างของอีกฝ่าย เขายิ้มรับและตอบกลับเสียงเรียบ “สมควรเป็นเช่นนั้นครับ!”
เจียงซ่างพยักหน้าพอใจ เขาแบมือทั้งสองข้างออกไป “ถ้าอย่างนั้นก็… เอาของเดิมพันมาวางซะ!”
สือเจียนไม่ลังเลแม้แต่น้อย มันปลดป้ายหยกประจำตัวโยนส่งให้เจียงซ่างทันที
ซูอวี่เองก็โยนขวดยาข้ามไปเช่นกัน
เจียงซ่างมือซ้ายกำป้ายหยกของสือเจียน มือขวาถือขวดโอสถหลอมโลหิตขั้นสามสองเม็ด เขาแค่นหัวเราะเบาๆ
“เริ่มได้! และจำกฎเหล็กเอาไว้ให้ดี… ห้ามจงใจลงมือหมายเอาชีวิตเด็ดขาด!”
สิ้นคำประกาศ ร่างกำยำก็พุ่งพรวดถอยฉากออกไปยืนสังเกตการณ์อยู่บนอัฒจันทร์ ไป๋จ่านที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะกระซิบถามด้วยความร้อนรน
“ทำแบบนี้ มันจะไม่มีปัญหาจริงๆ เหรอครับลูกพี่?”
เจียงซ่างกลอกตาบ
