เบื้องหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบทรงพลัง
“เรื่องของหวังหลง เดี๋ยวฉันจะไปคุยให้เอง ช่วงนี้ก็ให้ซีเอ๋อร์เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านไปก่อน รอให้การสอบเกาเข่าจบลง… ค่อยปล่อยเขาออกไป!”
หวังหลุนได้ยินดังนั้นก็ดีใจเนื้อเต้น รีบโค้งศีรษะรับคำทันที “ขอบคุณครับคุณพ่อ!”
แต่กลายเป็นอวิ๋นซิ่วที่ชักสีหน้าหงุดหงิด เธอหันไปเผชิญหน้ากับหวังเหวยตรงๆ แล้วแหวขึ้น “คุณพ่อคะ! ซีเอ๋อร์ยังไงก็เป็นหลานชายแท้ๆ ของคุณพ่อนะ! ก็แค่จะฆ่าเด็กค่ายยอดอัจฉริยะไปคนนึง แถมยังฆ่าไม่ตายด้วยซ้ำ หรือว่า… คุณพ่อคิดจะปล่อยให้พวกมันส่งซีเอ๋อร์เข้าคุกนักสู้จริงๆ เหรอคะ?”
“เอาเป็นว่าฉันไม่ยอมเด็ดขาด! ถ้าคุณพ่อไม่ออกหน้า อย่างมากฉันก็แค่พาซีเอ๋อร์กลับไปอยู่บ้านแม่ของฉัน! ที่มณฑลฉู่ ไม่มีหมาตัวไหนกล้าทำตัวเป็นปรปักษ์กับตระกูล อวิ๋นแบบนี้หรอกนะ!”
ได้ยินภรรยาปากดีขนาดนั้น หวังหลุนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับเหงื่อตก รีบกระตุกชายเสื้อภรรยารัวๆ
นัยน์ตาของหวังเหวยหรี่แคบลงในฉับพลัน ประกายตาดุดันเฉียบขาดราวกับคมดาบพุ่งกระแทกใส่ร่างของอวิ๋นซิ่วอย่างจัง!
ทว่าอวิ๋นซิ่วกลับทำตัวหน้ามืดตามัว สัมผัสไม่ได้ถึงโทสะอันคุกรุ่นของพ่อสามี เธอยังคงเชิดหน้าพ่นคำพู
