อมาคุยเป็นการส่วนตัวหรอก”
จากน้ำเสียงและสีหน้า ซูอวี่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง “หรือว่า… มีอุปสรรคอะไรขัดขวางอยู่เหรอครับ?”
เจียงซ่างพยักหน้า “ใช่ ความจริงถ้าเป็นคนอื่นก็สามารถลากคอไปลงโทษตามกฎได้เลย แต่หวังซีมันต่างออกไป… มันเป็นคนของตระกูลหวัง!”
ซูอวี่มืดแปดด้านกับเครือข่ายอำนาจพวกตระกูลหวังหรือตระกูลหลี่อะไรนี่ เขาทำเพียงเอ่ยถามกลับไปตรงๆ
“ตระกูลหวัง? หรือว่าไอ้ตระกูลนี่มันทรงอิทธิพลถึงขั้นกล้างัดข้อกับสมาคมนักสู้เลยเหรอครับ?”
เจียงซ่างส่ายหัวพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ก็ไม่ใช่ว่าพวกมันจะงัดข้อกับสมาคมนักสู้ได้หรอกนะ ฉันบอกเธอด้วยความภาคภูมิใจได้เลยว่า ทั่วทั้งแผ่นดินต้าเซี่ย ไม่มีขั้วอำนาจไหนกล้างัดกับสมาคมนักสู้ ต่อให้เป็นสถาบันวิถียุทธ์ก็เถอะ!”
คราวนี้ซูอวี่ยิ่งงุนงงหนักกว่าเดิม “ถ้าอย่างนั้น ทำไม…”
เจียงซ่างทอดถอนใจลึกล้ำ “ปัญหา… มันมาจากคนภายในของสมาคมนักสู้เองต่างหากล่ะ!”
แววตาซูอวี่วาวโรจน์ขึ้นมาทันที ก่อนจะได้ยินเจียงซ่างอธิบายต่อ
“เธอคงรู้ใช่ไหม ว่าฉากหน้าของมณฑลเจียงหนาน มีเพียงประธานสมาคมนักสู้แค่คนเดียวเท่านั้นที่เหยียบอยู่ในระดับ ‘ปรมาจารย์’ และเป็นท่านประธานเพียงคนเดียวนี่แหล
