ฮีโร่หรอกนะโว้ย! ต่อให้แกจะทุบสถิติของท่านโหวหอกศักดิ์สิทธิ์มาได้แล้วยังไง? วันนี้แหละ… วันนี้จะเป็นรอยด่างพร้อยที่น่าสมเพชไปตลอดชีวิตของแก! หวังซีคิดในใจ แววตาฉายชัดถึงความสะใจอย่างวิปริต
ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ร่างของซูอวี่พลันขยับไหว!
สองมือของเขาวาดปัดป่ายไปในอากาศเบื้องหน้าอย่างนุ่มนวลเชื่องช้า ทว่ากลับดูลึกล้ำราวกับมีสายน้ำไหลเวียนหล่อเลี้ยงอยู่ระหว่างฝ่ามือทั้งสองข้าง
คลื่นพลังอันลึกล้ำสุดหยั่งคาดขุมหนึ่งปะทุออกจากร่างของซูอวี่!
และเพียงแค่ห้วงพลังนี้แผ่ซ่านออกมา…
รูม่านตาของพวกรุ่นพี่หน้าเก่าที่ยืนรอชมงิ้วหลอกเด็กต่างหดเกร็งอย่างฉับพลัน!
อู๋เจี๋ยถึงกับเบิกตากว้าง หลุดปากอุทานลั่น “เป็นไปได้ยังไง! เจตนารมณ์วิถีนักสู้!?”
ตัดกลับมาที่ดาดฟ้าตึกสูงไม่ไกลนัก…
เหล่าครูฝึกต่างจับจ้องเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยสายตาใคร่รู้
“จุ๊ๆ สมกับที่เป็นอัจฉริยะสีทองจริงๆ ว่ะ ขนาดเผชิญหน้ากับพวกรุ่นพี่ที่พลังเหนือกว่าตัวเองตั้งหนึ่งช่วงชั้นใหญ่ ยังกล้าพุ่งชนไม่ถอย”
“ก็แหงสิ ไอ้หนูนั่นถูก ‘ท่านผู้นั้น’ หมายตาเอาไว้เชียวนะเว้ย! ถ้าไม่มีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีอยู่บ้าง จะไปเข้าตาคนระดับนั้นได้ยังไ
