่นี่ ฝันกลางวันอยู่หรือไงวะ!”
ชายหนุ่มร่างผอมที่เพิ่งลงมือสั่งสอนเด็กใหม่ไปเมื่อครู่แค่นเสียงเย้ยหยัน มันก้าวอาดๆ ออกมาจ้องหน้าซูอวี่พลางแสยะยิ้มเหี้ยม
“พ่อรู้จักแก ซูอวี่… คนที่ทุบสถิติของท่านโหวหอกศักดิ์สิทธิ์ แต่ขอโทษทีว่ะ ตอนนี้แกมันก็เป็นแค่ไก่อ่อนตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ!”
“ในอนาคตฉันอาจจะสู้แกไม่ได้ แต่ว่าตอนนี้…”
“แกมันยังกระจอกเกินไป!”
สิ้นคำราม ร่างผอมเกร็งก็พุ่งทะยานออกไปดุจภูตผี ทิ้งภาพติดตาเป็นสายยาวเหยียด ปราณโลหิตพวยพุ่งขึ้นบนฝ่ามือของมัน สองมือหงิกงอแปรสภาพเป็นกรงเล็บแหลมคม ตะปบคว้าเข้าที่กะโหลกของซูอวี่อย่างดุดันอำมหิตในเสี้ยววินาที!
พวกเด็กใหม่ที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างพากันส่ายหน้าถอนหายใจ
“เฮ้อ จบเห่แน่!”
“ถึงไอ้หมอนี่จะไม่ได้น่าเกรงขามเท่าอู๋เจี๋ย แต่มันก็เป็นยอดฝีมือขอบเขตหลอมโลหิตขั้นต้นของแท้! แถมยังคลุกคลีอยู่ในค่ายอัจฉริยะมานาน ประสบการณ์โชกโชนกว่าพวกเราลิบลับ”
“จริงด้วย ตอนแรกนึกว่าซูอวี่จะพอยื้อได้สักพัก… แต่ดูทรงแล้ว แค่กระบวนท่าเดียวก็คงโดนตบคว่ำแล้วว่ะ!”
ท่ามกลางฝูงชน หวังซีปรายตามองซูอวี่ด้วยความริษยาและรังเกียจ
หึ… อยากอวดเก่งนักเหรอ? เวลานี้ไม่ใช่จังหวะมาทำตัวเป็น
