“ไอ้สวะซูอวี่… แกคงนึกไม่ถึงล่ะสิ!”
หลี่หลงจ้องซูอวี่ด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียมและรอยยิ้มวิปริต
หลิวอี้อี้เดินนวยนาดเข้าไปอิงแอบแนบชิดซบไหล่หลี่หลง ดัดเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ “พี่หลงค้า~ หนูช่วยลากคอไอ้สวะนี่ออกมาให้พี่แล้วน้า~ คืนนี้พี่ต้องตบรางวัลให้หนูอย่างงามเลยนะคะ!”
หลิวอี้อี้แสร้งทำเอียงอายไร้เดียงสา หลี่หลงขยำไหล่บอบบางของเธออย่างหื่นกระหาย ก่อนจะหัวเราะร่วน
“วางใจเถอะ! คืนนี้พ่อจะจัดหนักจัดเต็มให้ถึงใจไปเลย!”
พูดจบ หลี่หลงก็ตวัดสายตาเหยียดหยามกลับมามองซูอวี่
“แกคิดจริงๆ เหรอว่าฟลุ๊กได้เป็นนักสู้แล้วชีวิตจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ? ในเมืองเหิงเฉิงแห่งนี้ ใครกล้าขวางหูขวางตากลุ่มธุรกิจตระกูลหลี่ ต่อให้มันเป็นนักสู้… จุดจบก็มีแค่ความตายสถานเดียว!”
ซูอวี่เลิกคิ้ว แสร้งทำหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัวขั้นสุด
“พ… พวกแกคิดจะทำอะไร? ลอบสังหารนักสู้มันผิดกฎหมายนะโว้ย! ถ้าสมาคมนักสู้รู้เข้า ต่อให้เป็นตระกูลหลี่ก็รับผลทบทวนไม่ไหวแน่!”
“ฮ่าๆๆๆ!”
หลี่หลงระเบิดเสียงหัวเราะเย้ยหยันราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต
“ไอ้โง่เอ๊ย! แกแหกตาดูรอบๆ สิวะว่าที่นี่มันที่ไหน? นี่มันเขตนอกเมือง! ในเมืองฉันอาจจะไม่กล้าแต
