ะต้องแก แต่พอนอกเมืองแบบนี้… กฎหมายสมาคมนักสู้หน้าไหนก็เอื้อมไม่ถึง! แกคิดว่าถ้าแกกลายเป็นศพเฝ้าป่า สมาคมนักสู้จะจับมือใครดมได้งั้นเหรอ?”
“ยิ่งไปกว่านั้น…” หลี่หลงแค่นเสียงเหี้ยมเกรียม “รัศมีรอบๆ นี้คนของฉันปิดล้อมเคลียร์พื้นที่ไว้หมดแล้ว! วันนี้ต่อให้แกร้องตะโกนจนคอแตก ก็ไม่มีหมาตัวไหนโผล่มาช่วยแกหรอก!”
ซูอวี่พยักหน้าช้าๆ แสร้งทำเป็นกระจ่างแจ้ง ดูท่าเพื่อจะฆ่าเขา หลี่หลงคงทุ่มทุนจัดฉากเตรียมการมาอย่างดี
เมื่อหมดเรื่องต้องหลอกถาม ซูอวี่ก็แสยะยิ้มเย็นเยียบ ความหวาดกลัวบนใบหน้าจางหายไปเป็นปลิดทิ้ง
“ในเมื่อเตรียมหลุมฝังศพไว้พร้อมขนาดนี้ งั้นก็ไม่ต้องพล่ามอะไรให้มากความอีก...”
“เข้ามา!”
นัยน์ตาของเด็กหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดุดันประดุจใบมีด สีหน้าของหลี่หลงมืดครึ้มลงทันที มันไม่เข้าใจเลยว่าไอ้สวะตรงหน้าเอาความมั่นใจบ้าบอมาจากไหน ถึงได้กล้าอวดดีต่อหน้ายอดฝีมือขอบเขตปราณโลหิตถึงสามคน!
หลี่หลงสะบัดมือสั่งการเด็ดขาด “จำเอาไว้ว่าวันนี้ปีหน้าคือวันครบรอบวันตายของแก! สับมันเป็นชิ้นๆ ซะ!”
สิ้นเสียงคำราม ร่างเงาทะมึนของนักสู้ขอบเขตปราณโลหิตทั้งสามก็พุ่งทะยานทะลวงอากาศเข้าใส่ซูอวี่พร้อมกันในพริบตา!
คลื่นป
