ราณโลหิตอันดุดันสามสายระเบิดออก ถาโถมกวาดม้วนประดุจพายุคลั่ง บดขยี้มวลอากาศจนเกิดเสียงแตกร้าวลั่นระงม!
หลิวอี้อี้เบียดหน้าอกถูไถแขนหลี่หลง ส่งเสียงหวานเจี๊ยบประจบประแจง “พี่หลงเก่งที่สุดเลยค่า~ บารมีล้นฟ้าจริงๆ สั่งการทีเดียวก็เรียกยอดฝีมือขอบเขตปราณโลหิตมาได้ตั้งสามคน!”
สายตาที่หลิวอี้อี้จ้องมองหลี่หลงเต็มไปด้วยความหลงใหลเทิดทูน ซึ่งนั่นทำให้สัญชาตญาณความเป็นชายของหลี่หลงได้รับการเติมเต็มจนพองโต
“แน่นอน! พวกมันคือนักสู้ระดับปราณโลหิต 3! ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตปราณโลหิตขั้นกลางมาเจอสามคนนี้รุมพร้อมกัน ก็มีแต่ต้องลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงเท่านั้น!”
หลี่หลงเชิดหน้าขึ้น มองตรงไปยังจุดที่ซูอวี่ยืนอยู่ด้วยสายตาสมเพช
“จัดการไอ้สวะตัวเดียว ถึงกับต้องใช้ขุมกำลังจัดเต็มขนาดนี้ ต่อให้มันโดนทุบจนแหลกคามือ มันก็ควรจะตายตาหลับอย่างภาคภูมิใจแล้ว!”
ทว่า! วินาทีที่สายตาของหลี่หลงจับจ้องไปยังสมรภูมิ รูม่านตาของมันกลับหดเกร็งวูบ!
“เชี่ยอะไรวะนั่น!”
ท่ามกลางทุ่งหญ้ารกร้างที่มีพายุหมัดถาโถม ซูอวี่กลับยังคงยืนตระหง่านอยู่ที่เดิมอย่างสงบนิ่ง แววตาของเขาราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ราวกับมองเห็นสามนักสู้ตรงหน้าเป
