“ตื่นได้แล้ว ซันเลส! ฝันร้ายของนายมัน…”
“หุบปากไปเลยโว้ย!”
ซันนี่พยายามรั้งตัวเองไว้ในอ้อมกอดอันแสนสุขของการหลับใหล เขาเค้นเสียงลอดไรฟันและพยายามหลับตาให้แน่นยิ่งกว่าเดิม เขาซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงของตัวเองอย่างอบอุ่นและสะดวกสบาย ที่ซึ่งปัญหาทุกอย่างในโลกดูจะลดความรุนแรงและเลวร้ายลง
ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ชั่วครู่
‘แบบนั้นค่อยยังชั่ว…’
“ตื่นได้แล้ว ซันเลส! ฝันร้ายของ…”
‘บัดซบเอ๊ย!’
ซันนี่สะบัดแขนข้างหนึ่งออกมาจากใต้ผ้าห่มและเรียกใช้หนึ่งในความทรงจำของเขา ทันใดนั้น มีดสั้นขว้างรูปใบไม้สามเหลี่ยมก็ปรากฏขึ้นในมือ ก่อนจะถูกขว้างออกไปอย่างไร้ทิศทางใส่ต้นตอของเสียงที่น่ารำคาญนั่น คุไนพลาดเป้าไปกระทบกับกำแพงหินเสียงดังเคร้งแล้วตกลงบนพื้น
อย่างไรก็ตาม เสียงนั้นก็เงียบลงในที่สุด
ซันนี่ถอนหายใจ มันสายไปเสียแล้ว เขาตื่นเต็มตา
ไกลออกไป เสียงคลื่นเริ่มซัดเข้าหากำแพงเมือง ราตรีรุ่งกำลังจะมาเยือน ดังนั้นจึงได้เวลาลุกขึ้นแล้ว
ซันนี่ลืมตาขึ้น ลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปรอบๆ
ห้องของเขาสวยงามและกว้างขวาง กำแพงหินถูกสลักด้วยลวดลายอันวิจิตรบรรจง สร้างบรรยากาศที่ดูศักดิ์สิทธิ์และสง่างาม เฟอร์นิเจอร์ทำจากไม้ขัดเงาสีซีด โดยมีเครื่องเรือนหลายชิ้นที่ไม่เข้าชุดกันซึ่งซันนี่เป็นคนไปเก็บรวบรวมมาจากสถานที่ต่างๆ ด้วยตัวเอง
