นิมิตของแคสซี่กลายเป็นความจริง ทางทิศตะวันตกไกลออกไป พวกเขาพบเมืองร้างขนาดมหึมาที่ล้อมรอบด้วยกำแพงสูง โดยมีเหล่าสัตว์ร้ายเร่ร่อนอยู่ตามถนนที่แคบดั่งซอกซอย และที่ใจกลางเมือง มีเนินเขาที่มีปราสาทอันงดงามตั้งอยู่บนยอด
น่าเหลือเชื่อที่ปราสาทนั้นเต็มไปด้วยผู้คน อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ใช่ผู้ตื่นรู้อย่างที่ทั้งสามคนเคยหวังไว้ แต่ละคนกลับเป็นเพียงผู้หลับใหล
เพราะมันไม่มีเกตเวย์อยู่ในปราสาท
มนุษย์นับร้อยชีวิต — ผู้ที่จัดการเอาชีวิตรอดจากนรกที่เต็มไปด้วยความตายของชายฝั่งที่ถูกลืมมาได้ด้วยพละกำลังหรือโชคลาภ — ต่างติดอยู่ที่นี่โดยไร้ความหวังที่จะได้กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง มันไม่ใช่อะไรเลยนอกจากสุสานแห่งความหวัง
เมื่อนึกถึงวันแรกๆ ในปราสาท ซันนี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆ โอ๊ย เขาช่างเป็นไอ้โง่เสียจริง เต็มไปด้วยความหวังและความศรัทธาในมนุษยชาติที่เพิ่งค้นพบ… แล้วความศรัทธานั่นมันหายไปไหนหมดแล้วล่ะ หือ?
เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พลางก้มตัวลงตบเข่าตัวเอง
“โอ้ ตลกชะมัด! เล่นได้ดีนี่ซันนี่ นายคิดว่าไงล่ะเพื่อน?”
เงาไม่ได้ตอบโต้อะไร มันเพียงจ้องมองเขาด้วยสายตาตำหนิ ความเงียบของมันยิ่งทำให้ซันนี่หัวเราะดังขึ้นไปอีก เขาหยุดไม่ได้เลย
