้อมของผู้คนมากมาย ทุกคนได้ก้าวข้ามหลุมใหญ่ด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอ แล้วเดินตามจีหมิงเยว่เข้าไปด้านในพระที่นั่งไท่เหอ เมื่อมาถึงบันไดมังกรทุกคนก็ต่างหยุดลง
“เชิญองค์หญิงพะยะค่ะ!” จ้าวฉงยกมือขึ้นกล่าวอย่างนอบน้อมอยู่ด้านข้าง
จีหมิงเยว่และองค์หญิงหมิงเยว่เงยหน้ามองบัลลังก์มังกร โดยเฉพาะองค์หญิงหมิงเยว่ นางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าองค์หญิงอย่างนางจะได้ครองบัลลังก์เช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องน่าขบขันที่สุดในใต้หล้า หากเป็นองค์หญิงหมิงเยว่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็อาจจะเลิกลักอยู่บ้าง แต่จีหมิงเยว่ไม่เป็นเช่นนั้น เพราะนางเคยคาดการณ์สภาพเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนแล้ว นางค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปยังจุดสูงสุดของบันไดมังกรจนมาถึงข้างบัลลังก์มังกร สุดท้ายนางก็นั่งลงบนบัลลังก์มังกรอย่างมั่นคง
ในชั่วขณะถัดมา เหล่าขุนนางในท้องพระโรงพร้อมใจกันประสานมือพลางคำนับกล่าว “ถวายบังคมฝ่าบาท” เสียงนั้นดังกึกก้องไปทั่วพระที่นั่งไท่เหอ ดังสะท้อนอยู่ในวังหลวงอันเงียบสงัด ในเวลาเดียวกันเหนือพระที่นั่งไท่เหอ เงาร่างจิ้งจอกขนาดมหึมาพลันปรากฏขึ้นเหนือพระที่นั่งไท่เหอ หางทั้งเก้าเส้นสะบัดพลิ้วไหวในอากาศอย่างอิสระ เมื่อเงยหน้ามองหมิงเยว่ เสียงหอนของจิ้งจอกก็ดังก้องกังวาน ราวกับกำลังร่วมฉลองการขึ้นครองราชย์ของจักรพรรดินี และในเวลาเดียวกันนั้น ณ ที่แห่งหนึ่งในดินแดนอันไม่อาจล่วงรู้ อะไรบางอย่างราวกับรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง ต่างส่งเสียงร้องยาวพร้อมก
