เจียนจื่อเต้าคงสภาพเทพมนุษย์ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าหาหลี่เต้าทีละก้าว ในทุกย่างก้าวพลังกดดันของเทพมนุษย์รอบกายก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นอีก ส่วนทุกทิศที่เดินผ่าน กลิ่นอายของเทพมนุษย์ที่แผ่ออกมาทำให้พื้นดินรับไม่ไหวจนแตกระเบิดออก ความกดดันที่ถาโถมใส่ร่างของหลี่เต้าก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“อูอันกง ยามนี้ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะยอมอยู่ใต้บังคับบัญชาข้าหรือไม่” เจียนจื่อเต้าเอ่ยเสียงเรียบอย่างสงบนิ่ง เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เต้าก็พลันขมวดคิ้วพลางพึมพำ
“ใกล้ได้เวลาแล้ว”
“เจ้าว่าอะไรนะ?” เจียนจื่อเต้าขมวดคิ้ว ในชั่วขณะถัดมาจู่ ๆ ก็มีเสียงแหวกอากาศดังมาจากท้องฟ้าไกล เมื่อทุกคนเงยหน้ามองก็เห็นเพียงลำแสงสายหนึ่งกำลังพุ่งแหวกอากาศเข้ามา ทันใดนั้นเองเสียงอสนีบาตคำรามก็ได้ดังขึ้น!
ลำแสงนั้นพุ่งลงมาจากท้องฟ้ามาถึงเหนือศีรษะของหลี่เต้า ตูม!
จากนั้นพื้นดินรอบตัวหลี่เต้าก็พลันระเบิดแตกออก สายฟ้าหลายชั้นแล่นออกไปรอบทิศทางจากจุดศูนย์กลางที่ระเบิด เมื่อทุกคนจ้องมองไปยังจุดนั้นก็เห็นง้าวใหญ่ที่มีแสงสายฟ้าปกคลุมทั่วเล่ม ปรากฏขึ้นตรงจุดที่พื้นดินระเบิด
“มาแล้ว” ง้าวมังกรทมิฬสั่นไหวเบา ๆ ราวกับกำลังตอบรับคำพูดของหลี่เต้า
หลี่เต้าเงยหน้ามองไปยังเจียนจื่อเต้าที่อยู่ตรงหน้า เขายกมือขึ้นดึงเสื้อแล้วถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นชุดรัดรูปสีดำขลิบทองที่สวมอยู่ด้านใน เขาเหวี่ยงเสื้อคลุมออกไป มันร่วงลงบนเสาหินนอกพร
