ะที่นั่งไท่เหอ จากนั้นเขาก็หยิบง้าวมังกรทมิฬขึ้นมาแล้วจ้องมองไปที่เจียนจื่อเต้า เมื่อเห็นดังนั้นแล้ว เจียนจื่อเต้าก็เข้าใจการตัดสินใจของหลี่เต้า เขาเอ่ยขึ้นว่า “ช่างไม่รู้จักประมาณตน เช่นนั้นให้ข้าส่งเจ้าไปสู่ปรโลกเถิด”
เมื่อเสียงพูดนั้นจบลง พลังรอบกายเจียนจื่อเต้าก็พลันสั่นสะเทือนขึ้นมา ร่างทั้งร่างกลายเป็นลำแสงพุ่งตรงเข้าใส่หลี่เต้าทันที พร้อมกันนั้นก็มีพลังแห่งฟ้าดินอันเข้มข้นแผ่ออกมา เมื่อมาถึงตรงหน้าหลี่เต้าแล้ว เจียนจื่อเต้าก็ฟาดฝ่ามือออกไปทันที ในดวงตาของหลี่เต้ามีประกายผ่านวาบไป เขาพลิกง้าวมังกรทมิฬในมือ พลังปราณโลหิตพลันพลุ่งพล่าน หนึ่งง้าวถูกแทงออกไปทันที ในพริบตาพลังสองสายก็ปะทะกัน
ทว่าสิ่งที่ทำให้เจียนจื่อเต้าประหลาดใจอย่างยิ่งก็คือ พลังทั้งสองปะทะกันแล้วมันกลับเสมอกัน ทั้งที่เขาใช้พลังระดับเทพมนุษย์แล้ว เหตุใดจึง…
หลี่เต้าเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของเจียนจื่อเต้าอย่างชัดเจน เขาถือง้าวด้วยมือเดียวแล้วกล่าวเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มบาง “อัครเสนาบดีคงไม่ได้คิดว่าเมื่อถึงระดับเทพมนุษย์แล้วก็จะไร้เทียมทานกระมัง”
“เจ้าก็เป็นเทพ…” ทว่าเจียนจื่อเต้ายังพูดไม่ทันจบ สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปทันที เพราะเขาพบว่าหลี่เต้าเริ่มออกแรงแล้ว
ไร้เทียมทาน! มังกรสายฟ้า!
ทันใดนั้นเสียงคำรามของมังกรก็ดังขึ้นจากในง้าวมังกร ง้าวมังกรทมิฬพลันเปล่งแสงสายฟ้าสว่างจ้า มังกรสายฟ้าที่ก่อตัวขึ้นจากพลังสายฟ้า
